qədər artırdı. Diribaşın fənərinin işığında sezilməyə başlayan hər yeni şkaf, mağazanın hər yeni vitrini sanki bütün yolları kəsirmiş kimi, İsabalanın qarşısında peyda olurdu.

O, rəflərə tərəf cumub, boğula-boğula, heç bir dad duymadan birdən-birə iki, üç pirojnanı ağzına basmağa başladı. O, sanki bu şirniyyatlarla, təhlükəli düşmənlərlə, onu xırçıltılı və ürəkvuran mühasirə halqasında sıxan bu əfsanəvi nəhənglərlə mübarizə aparırdı və bu mühasirədən o özünə yalnız çənəsinin gücü ilə yol aça bilərdi. Yarı doğranmış yağlı kökələr öz sarı, qorxunc cəhənğlərini aralayır, əcayib krendellər yırtıcı bitkilərin sarmaşıq gülləri kimi uzanıb gedirdi; və İsabalaya bir anlıq elə gəldi ki, bu şirniyyat özü onu yeyib, axırına çıxacaqdır.

Diribaş onun əlindən yapışıb, ardınca dartdı:

— Kassanı, kassanı yarmalıyıq, — deyə o, acıqlandı.

Ancaq rəflərin yanından keçərkən o, ilk növbədə əsas məqsədindən yayınmamağa çalışsa da, özü də, əlüstü, bir qıça rəngbərəng biskviti, tortlardan birininn üstündəki şəkərli albalını, bir dənə də brioşu4 tələsik içəri ötürdü. Birdən o, fənəri söndürdü:

— Bayırdan görünür, — dedi.

Onlar mağazanın vitrinli, mərmər oturacaqları olan kafe hissəsinə gəlib çıxmışdılar. Küçədən zəif gecə işığı süzülür, vitrinlərin dəmir qapıları şəbəkəli olduğundan, bayırdan kölgələrin qəribə rəqsində evlər və ağaclar görünürdü.

İndi kassanı yarmaq lazım idi.

— Tut, — deyə Diribaş bayırdan görünməsin deyə, fənəri yandırıb onu başıaşağı yönəldərək, İsabalaya ötürdü.

Ancaq İsabala bir əli ilə fənəri tutsa da, o biri əli ilə yenə ətrafda eşələnirdi. O, bütöv bir kişmişli keksi qapıb, Diribaş öz kilidaçanları ilə qıfılın üstündə əlləşənə qədər, onu adicə çörək kimi basışdırmağa başladı. Çox keçmədi ki, keks onun ürəyini vurdu və o, yarı yeyilmiş keksi mərmər döşəməyə tolazladı.

— Tez ol qaldır! Gör, bir nə murdarçılıq edirsən! — deyə peşəsindən fərqli olaraq, qayda-qanuna qəribə hörmət bəsləyən Diribaş dişlərini qıcıdaraq, İsabalanın üstünə