ə çəmkirdi. Sonra o, zərrə qədər öz işini unutmadan, nəfsini saxlaya bilməyib, yarı biskvit, yarı şokoladlı iki peçenyeni də ağzına basdı.

Bu arada İsabala əllərinə asudəlik verməkdən ötrü karton parçalarından və kağız dəsmallardan abajura bənzər bir şey düzəltmişdi. Bundan əvvəl isə o, üzərində «Ad gününüz mübarək» sözləri yazılmış bir neçə tort görmüşdü. O, «hücum» planını götür-qoy edərək, tortların ətrafında bir dəfə dövrə vurdu: əvvəlcə, yoxlama keçirirmiş kimi, barmağını onların üstündən sürtüb apararaq, şokoladlı kremdən bir qədər sovurub yaladı, sonra sifətini tortların içərisinə soxaraq, onları bir-bir, düz ortalarından təpişdirməyə başladı.
Ancaq o, ehtirasını heç cür boğa bilmirdi, — bilmirdi necə eləsin ki, bu şirniyyatın hamısından dadıb, nəhayət, doya bilsin. Artıq o, dirmaşıb, tortlar düzülmüş stolun qarşısında diz çökmüşdü: indi o, soyunub lap çılpaqca bu tortların üzərinə sərələnə, üzü üstə, arxası üstə orada uzanaraq, onlardan heç vaxt ayrılmaya bilsəydi! Ancaq beş-on dəqiqədən sonra hər şey bitəcəkdi və bu şirniyyat mağazaları yenə onun üçün uşaqlıq çağlarındakı kimi, burnu ilə şüşə vitrinlərə qısıldığı vaxtlardakı tək əlçatmaz olacaqdı… Heç olmasa üç-dörd saatlıq burada yubanmaq mümkün olsaydı!

— Diribaş, — deyə o, dilləndi, — səhərə qədər burada gizlənsək, kimdir bizi görən?

— Sarsaqlama, — deyə artiq kassanı açmış və banknotlarda eşələnən Diribaş cavab verdi. Polis gələnə qədər aradan çıxmalıyıq.

Elə bu vaxt, kimsə vitrini döyəcləməyə başladı. Zəif ay işığında əlini dəmir qapının şəbəkəsindən içəri soxub, şüşəni döyəcləyə-döyəcləyə işarələr edən Becid göründü. Mağazadakı bu ikisi ona tərəf getmək istədi, ancaq Becid əl hərəkətləri ilə başa saldı ki, təhlükəli bir şey yoxdur, İsabalaya işarələr etməyə başladı ki, onunla yerini dəyişsin. Diribaşla İsabala ona yumruq göstərir, dişlərini qıcıdır, işarə ilə başa salırdılar ki, əgər ağlı çaşmayıbsa, tez mağazanın qabağından rədd olsun.

Bu arada Diribaş kassada vur-tut bir neçə min