lirə olduğunu görüb, söyüşlər söyür, ona kömək eləmədiyi üçün İsabala ilə dilləşirdi.

İsabalanin isə, elə bil, ağlı çaşmışdı. O, ruletləri təpişdirir, kişmişləri didişdirir, şirələri yalayır, əlləri, üstü-başı bulaşmış halda şüşə stendlərdə izlər qoyurdu. Birdən, o, hiss etdi ki, artıq, yeməyə həvəsi yoxdur, daha doğrusu, hiss edirdi ki, ürəyi bulanmağa başlayır, ancaq yenə də geri çəkilmək, təslim olmaq istəmirdi. Artıq, krafenlər onun üçün adi süngər parçalarına, biskvitlər milçəkqıran kağız rulonlarına çevrilmişdi, tortlardan yapışqan və qır axırdı. İndi o, yalnız öz ağ kəfənlərinə bürünərək çürüməkdə olan şirniyyat cəsədlərini görür və ya bu şirniyyatın bulanıq maye kimi onun mədəsinə necə yapışdığını hiss edirdi.

Diribaş şirniyyatı və aclığını unudub, dəli kimi başqa bir kassanın qıfılını açmağa girişmişdi. Elə bu vaxt mağazanın arxa otağında heç kimin başa düşmədiyi Siciliya dialektində ağır söyüşlər söyən Becid göründü.

— Polis? — deyə ağappaq ağarmış Diribaşla İsabala bir ağızdan soruşdular.

— Dəyişmək, dəyişmək, — deyə Becid oz dialektində inildəyir, «u» hərfi ilə işlənən5 saysız-hesabsız sözlər yağdıraraq, onu bu soyuqda ac-yalavac qoyub, burada şirniyyat basışdırmağın insafsızlıq olduğunu sübut etməyə çalışırdı.

— Şuxerə! Şuxerə get! — deyə İsabala qəzəblə bağırırdı. Bu, artıq, bir toxun qəzəbi idi, indi bu qəzəb onu daha xudbin, daha da acıqlı etmişdi.

Diribaş anlayırdı ki, Becidi dəyişmək son dərəcə ədalətli bir iş olardı, eyni zamanda, onu da başa düşürdü ki, İsabalanı inandırmaq da bir o qədər asan olmayacaq. Ancaq şuxersiz qalmaq olmazdı, ona görə də tapançasını çıxarıb Becidə tuşladı.

— Becid, dərhal yerinə! — deyə o söylədi.

Bütün ümidini itirən Becid fikirləşdi ki,getməzdən əvvəl heç olmasa özü üçün bir az ehtiyat görsün. O, iri əllərini uzadıb üstünə sidr qozu səpilmiş badam peçenyesi ilə ovuclarını doldurdu.

— Bəs səni əlində bu qoz-badamla tutsalar onlara nə oxuyacaqsan, ay sarsaq? — deyə Diribaş ona acıqlandı. At