t yerinə, itil!

Becid ağlayırdı. İsabala hiss etdi ki, ona nifrət edir. O, üzərində «Ad gününüz mübarək» sözləri yazılmış tortu qaldırıb düz Becidin sifətinə tolazladı. Becid çox asanlıqla kənara çəkilə bilərdi, ancaq bunun əvəzində o, mümkün qədər çox tort qapsın deyə ağzını aralayıb, sifətini irəli verdi, sonra isə sifəti, şlyapası və qalstuku torta bulaşmış halda hırıldayaraq, dilini burnuna qədər uzadıb, az qala bütün sifətini yalaya-yalaya öz yerinə cumdu.

Nəhayət, Diribaş pul saxlanan əsas kassanı aça bilmişdi. İndi pullar onun şirəli barmaqlarına yapışdığından o, lənət yağdıra-yağdıra banknotları ciblərinə basırdı.

— Hə, İsabala, aradan çıxmaq vaxtıdır, — deyə Diribaş ona işarə elədi.

Ancaq İsabala hər şeyi elə-belə qurtara bilməzdi. Bəs necə? — bugünkü tıxmaq elə bir tıxmaq olmalı idi ki, sonralar o, bunu illər boyu öz yoldaşlarına və toskanalı Meriyə danışa biləydi. Toskanalı Meri İsabalanın məşuqəsi idi. Onun uzun nazik ayaqları, şişman bədəni və sifəti vardı. İsabala da onun xoşuna gəlirdi, çünki o, iri bir pişik kimi Merinin qucağına dırmaşıb, orada yumaq tək yumrulanardı...

Becidin ikinci gəlişi onu bu fikirlərdən ayırdı. Bu dəfə Diribaş dərhal tapançasını çıxartdı. Becid isə — polis! — deyə, plaşının ətəklərini yığaraq tullana-tullana yerindən götürüldü. Diribaş olub-qalan pulları yığışdırıb, ikicə addıma özünü qapının ağzına yetirdi. İsabala da onun ardınca.

İsabala yenə Meri barəsində düşünürdü. Yalnız indi onun yadına düşmüşdü ki, Meri üçün bir az şirniyyat apara bilərdi. Yadına düşmüsdü ki, ona heç vaxt heç nə bağışlamayıb və axırı bir gün Meri ona toy tutacaq. O, geri döndü, bir neçə kremli borucuq götürüb, köynəyinin arasına soxdu. Sonra, dərhal fikirləşərək ki, ən kövrək şeyləri seçib,əlinə keçən az-çox bərk şirniyyatdan köynəyinin arasına doldurmağa başladı. Ancaq elə bu vaxt o, əllərini yellədərək, küçə boyu nəyi isə göstərən polislərin vitrində əks olunan kölgələrini gördü. Onlardan biri nişan alıb atəş açdı.

İsabala