qusuntunu hər yerdə duymağa başladım: televizorda da, kinolarda da və ən yeni romanlarda da bu günlərdə qusuntu bizim adətən səkilərdə görməyə alışdığımızdan qat-qat çoxdur.

Bunun ən sadə izahı ordadır ki, bədii obraz ehtiyatı surətlə tükənir və daim yeni, maraqlı şeylər tələb edən, əsasən gənclərdən ibarət auditoriyanı doydurmaq ehtiyacı var. Ancaq bu yarımçıq həzm olunmuş qidanın nümayiş etdirilməsinə daha əsaslı izahat ondan ibarətdir ki, İkinci dünya müharibəsindən sonrakı illərdə yaşlıların cəmiyyətindən ayrılmış gənc nəsil, gündəlik proseslərin indikatoru (göstərici) olan xüsusi parallel mədəniyyətlərini yaradıblar. Gəncliyin belə kəskin reaksiyası və qaba davranışları – kömür çıxaranların özləri ilə birlikdə zorla mədənə apardıqları bülbülün təngnəfəsliyinə bənzəyir. Ən pisi isə belə ən ifrat variantlarla gündəmə gətirilən mədəniyyət daim adiləşməyə, gəncliyin norması olmağa doğru gedir. Bu gün qusuntu, yeniyetməlik həyatının bir hissəsidir. Həmçinin bu, təkcə oğlanlar arasında şiddətin ifadəsi deyil, eyni zamanda inkişaf etmiş ölkələrdə iyirmi yaşına qədər qızların psixoloji pozğunluğunun səbəbidir. Mənəvi aclıq tüğyan edir, həmçinin bunun üçün əsas da var: belə cəmiyyətdə neynəyəsən, necə qusmayasan?

Son otuz ildə inkişaf etmiş ölkələrin az ya da çox imkanlı əhalisi cürbəcür lazımsız məhsulların yağışına tutulub. Misal üçün sənət sahəsini götürək. Musiqi mağazalarında yüz minlərlə disk var, mənim televizorum yetmişə yaxın kanal tutur, “Amerikan şairlərinin soraq kitabçası”nda təqribən yeddi min hal-hazırda yaşayan və çap olunan şairin adı verilib, elə veb-saytla var ki, orda satışa milyonlarla yeni kitab qoyulub və elə sayt da var ki, orda artıq çapı dayandırılmış dörd milyon qədim kitabın satışı təşkil olunub. İstənilən böyük şəhərdə rəsm sərgiləri, rəqs və musiqi zalları o qədər artıb ki, adam evdə oturub boşluğu seyr etməyi üstün tutur. Sənət üçün bu o deməkdir ki, indi hansısa köklü dəyişikliyə təkan vermək demək olar ki,