dəyişilmiş halda, demək olar ki, hər kəs keçirir (hiperistehsalat şəraitində): “mən həddən artıq məhsul qəbul edirəm”, “mən lazımi məhsulu qəbul edə bilmirəm”, “mən həddən artıq məhsul qəbul etmişəm, amma onlar mənə lazım olan məhsullar deyil”, “ətrafda o qədər məhsullar var ki, mən nə edirəmsə edim hamısını qəbul edə bilməyəcəm”. Nəticədə qərb insanı izafiliyin üzündən daimi günah hissi ilə yaşayır, o seçim bolluğu içində başını itirir, bəzən hətta özünü şəxsi seçimi ilə eyniləşdirir (amerikanların danışıq dilində belə bir deyim var ki, “I am a spaghetti person” və bu mən spagettini sevirəm anlamında işlənir). Ancaq o bu seçiminə görə də daimi şübhə içərisində yaşayır, əlinin altında bu qədər seçim imkanı olması qarşılığında, doğru seçim etmədiyi (doğru texnika markasını, doğru divar rəngini, doğru divanı, doğru qadını) düşüncəsi ilə ömür boyu qıvrılıb durur.

Kütləvi informasiya vasitələrinin cəzbetmə mexanizmi ondan ibarətdir ki, o insanlara heç vaxt yaşamadığı, ancaq yaşamaq istədiyi, dəb-dəbəli, şövq və macəra dolu həyatı göstərir. Həmçinin bizim əsəbi halda bir kanaldan o birinə gəzindiyimiz yerdə, qəflətən teleekranda qusuntunun peyda olması da təkcə bizi televizora bağlamaq üçün düşünülmüş şok effekti deyil. Bu həm də ona görə ortaya çıxır ki, biz özümüzə bir az yer açmaq, bir qədər artıq boş sahə qazanmaq, beynimizi yarımçıq həzm olunmuş materiallardan azad etmək, fasiləsiz informasiya qəbuluna bir anlıq da olsa ara vermək, yenidən aclıq və onun yatışdırılması hissini keçirmək istəyirik.

Biz qusan insanlara ona görə tamaşa edirik ki, özümüz heç də onlardan yaxşı gündə deyilik, eynilə özümüz də həmin qusanların