a eksperimental romanı müzakirə etmək üçün yığışmışdı (adama qəribə gəlir, həm görüşün materiaların hələdə kataloqlarda qalıb: “Eksperimental roman”, “Feltrinelli” nəşriyyatı, 1966).

Belə ki, müzakirələr əsnasında maraqlı məqamlar ortaya çıxdı. Müzakirə Ranat Barillinin giriş sözü ilə açıldı. Hələ o dövrlər Barilli “Yeni eksperimental Romanın” nəzəriyyəçisi kimi tanınırdı. İndi isə onun qarşısında yeniləri: Rob-Qriye, Qrass, Pinçon var idi (qeyd etmək lazımdır ki, Pinçon o vaxtlar postmodernizmidəbə salanlardan biri hesab edilirdi. Həmin dövrdə hələ İtalyada, postmodernizm sözünün özü belə ortaya çıxmamışdı. Hər şey Amerikada Con Bartın verdiyi təkanlardan sonra ortaya çıxmışdı). Barilli yenidən kəşf edilmiş Russeldən bəhs etdi, Borxes haqqında isə bir kəlmədə olsun danışmadı, məlum oldu ki, onun hələ Borxesi dəyərləndirməyə imkanı olamayıb. Bəs Barilli nədən danışdı? O elan etdi ki, hələ də ən əsası müəllifin açıq mübarizədən, süjetdən imtina etməsi gündəmdədir və yeni nəsr dövrü,hadisələri yenidən dəyərləndirməklə başlayır.

O zamanlar Barukello və Qrifinin çəkdiyi “Tək rəqəmli yoxlama” kinokollajının bizdə hansı təəssüratları yaratdığını indi xatırlayıram. O, hətta standart kinolardan, reklam filmlərindən toplanmış süjet parçalarından ibarət idi. Mən orda tamaşaçıların hələ bir neçə il əvvəl narazılıqla qarşıladıqları, ənənəvi məntiq və zaman anlayışlarını pozan, bununla da onların gözləntilərini puç edən filmin indi necə böyük zövqlə izlənildiyinin şahidi oldum. Cəmi bir neçə il əvvəl yanlış bir şey kimi qəbul olunan şey indi eşidənlərin (ya da görənlərin) zövqünü oxşamağa başlamışdı. Bütün bunlardan bir nəticə çıxartmaq olar. Məlumatın qəbul olunmaması, artıq eksperimental nəsr üçün (həmçinin istənilən digər sənət növü üçün) başlıca meyar kimi götürülə bilməz, çünki bu gün qəbul olunmayan sabah gözlənilmədən böyükmaraqla qarşılana bilər. Artıq gözümüzün önündə, dövrün qanunlarına boyun əyən əsərlər öz yerlərini, qəbul edilən və xoş qarşılanan əsərlərə