axtarmadım o gözlərdə... mənə hər an sevgi ilə baxan o gözlərdə... Elə sanırdım ki, hər nə olursa olsun dəyişməyəcək o sevgi dolu gözlər.
Doğmalıq çox dəyişdi insanlarda, sən başqalarını qırmamaq üçün çalışırkən səni doğmaların çoxdan qırmış olub artıq. Sən onların səhvlərini unutmaq istədikcə onlar sənin hər səhvini dəfələrlə üzünə çırpmış olur. Bağışlamaq indi onlar üçün mümkünsüzdür. Bağışlamaqdansa xatırlatmağı daha üstün bilir hər kəs.
Zamanı geriyə döndərmək istəyi yaranır qəlbində: yaşadığını yenidən yaşamaq, gördüklərini yenidən görmək, amma sanki lap əvvələ qayıtmaqçün insanda illər keçdikcə güc və istək azalır elə bil. Öyrəndiyin hər şey dərs olaraq qalmalıydı həyatında, həyatın özünü öyrənəcəkdin. Arzular quracaqdın gerçəkləşməyəcəyini bilə-bilə... Həyatın acı oyunlarından uzaq olub yox olmayacaqdın içində... Boğulmayacaqdın... amma hər şey yox oldu... İtdi... Dəyişdi...
Çox şey dəyişdi sevgili dostum... Fərqində olduqlarım, olmadıqlarım... Çox itkilər yaşadım... Bildiklərim, bilmədiklərim… Yaşadıqlarım və paylaşdıqlarım bir qələmdə bitdi... Ağrını ən acı ağrılısıyla daddıqca özümü tək hiss etdim... Tutunduğum hər bir əl uzaqlaşdı məndən, düşdüm və düşdüyüm yerdən yenə tək qalxası oldum. Hər kəs bir-bir gedərkən həyatımdan daha da gücsüz qaldım.
Kim bilir...daha nələr dəyişdi... nə qədər bəlkələr olacaq daha həyatımda... Dəyişməyən bir tək tənhalığım və əlçatmazlığın idi, ilk gündəki əlçatmazlığın. O heç dəyişmədi. Yanımda olmayacağını bilə-bilə, bəlkə də bilərəkdən özümü görməməzliyə vururdum. Səni bir başqa istəyirdim, yanımda istəyirdim, varlığında özümü axtarırdım.
Hər şey çox dəyişdi sevgili dostum... Bəlkə də dəyişən sadəcə mən