"Getməklə gedilmirmiş... Getməklə getmiş ola bilməzsən; könlün qalar, ağlın qalar, xatirələrin qalar..." Zamanla xatırələr silinməsə də, hər şey dəyişir, elə zamanın özü dəyişir hər gün. Mən də yaşadım, və yaşadıqca hər şeyin dəyişdiyini hiss etdim. Bəlkə də dəyişmək məcburiyyətində olduğunu hiss etdim.
Küləyin istiqamətinin dəyişməsi, artıq həyata qarşı üsyan etmədən sakitcə onun göstərdiyinə baş əyməsini hiss etdim. Dalğalar da çox dəyişib, daha çırpılmırlar qalalara, daşlara. Saatlarla baxdığım o sahil, o daş qırıntıları. Dalğaların ayağıma toxunuşu da onlarla birgə yox oldu.
Böyüdüyüm otaqlara, divarlara toxunduqca yadlığımı, yoxluğumu hiss edirəm bu yerlərdə. Burda yaşanan bütün duyğular dəyişdi zamanla. Uşaq ikən daha fərqli görünürdü bu məkanlar, lakin hər şeyin öhdəsindən gəlmək üçün böyüməli olduğumu hiss etdiyim andan çox yadlaşdı hər şey burada. Acılarımı boş divarlara yazdım..Soyuq və qaranlıq divarlara.
Baxışlar çox dəyişibdi sevgili dostum, gülüşlər çox dəyişibdi. Artıq hər bir baxışın, gülümsəmənin altında başqa niyyətlər, gizli olan sözlər vardır. Xəyallarla, xatirələrlə dolu idi yaşamımız...Lakin bütün arzular silinib atıldı bir kənara, həyata dair bütün istəklər dəyişdi çünki.
Ağrılar, acılar dəyişdi. Yıxılardıq və hər yıxıldıqda əlimizdən tutub qaldırardılar, üstümüzün çirkini təmizlərdilər. İndi o çirklər də dəyişdi, çirklənən daha geyimin deyil, həyatındı. Böyümək… Onun da bir dərd olduğunu böyüyəndə anladım. Üzüldüm... susdum və sadəcə susdum... Hər bir gələn günlə birgə yox olan dəyərlərimi ağladım. Sonsuzluqda batıb qaldım. Səmalarda axtardım cavablarımı...
Sevgilər də çox dəyişdi. Bütün hislərdən ali idi ailəyə sevgi, tükənməzmiş heç bir zaman, təmənnasız sürəcəkmiş həyatımız boyu. Hər an əlimizi uzatdıqda duyacaqdıq bu sevgini...amma sən demə bütün hislər keçiciymiş. Saxtalanmış o sevgilər, artıq yerini başqa hislər tutmuş. Etdiyin hər bir səhv aparırmış o sevgini, o saflığı. Məsum baxışların yerini kin tutmuş artıq... Daha o sevgini