Uzun zaman olub əlimə kağızı qələmi almıram, səni yazmıram, içimi sətirlərə tökmürəm.

Bu axşam nədənsə yenə səni yazmaq gəldi içimdən, sənin üçün nə çox darıxmışam indi çox yaxşı anladım, səninlə sona çatdı hər şeyim.

Sən indi çox uzaqlarda başqa diyarlarda bir başqasına aidsən, halbuki mən yenə tək başıma yalnızam, yenə özümləyəm, axan gözyaşlarımı yenə özüm silirəm.

Hər şey boşdur, hər şey mənasızdır, səndən məhrum sabahlarımda gəzirəm.

Sənin yerini heç kim doldura bilmədi və doldura bilməyəcək.
Anladım ki, səninlə doğulmuşam mən və sənin gedişinlə ölmüşəm.
Nəfəs almaq bu qədərmi çətin gəlir insana, bir canı daşımaq bu qədərmi ağır gəlir.

Eşqim içimdə bir atəşi dərindən yandırır, qovurur ürəyimi, gecələr yoldaşım sirdaşım oldu.
Nə vaxt bir çiyin axtarsam gecələr basır məni bağrına, bir tək gecələr dərman olur dərdlərimə.

Qorxunu xəyala, xülyanı dənizə çevirən xəyal gücü bu dəfə dənizin mavisinə,
günəş sarısını tökür və dərinliyin yosun yaşılında dayanır.
Dibləri səthə, dalğaları göyə çatır.
Günü gecəyə, gecəni sonsuzluğa göstərir. Küləyi verir ağacın əllərinə,
səssizliyi səsə çevirir. Rəng salır xəyala, yenidən oyanır.

İşığa qatır gözlərini, istiyə sarılır. Yenə, itirilmiş bir səs qalır geriyə səssizlikdən.
Özün qalırsan xəyallarının gerçəklərində. Sən qalırsan rənglərin əriyən təkliyində,
bağlı bir pərdəni bilinməyən bir günəşə açan əllərin həyəcanında.

Yaşadığım müddətcə, buna yaşamaq deyilirsə, həmişə səni sevəcəyəm.
Ümidsizcə, çarəsizcə, tükənmişcəsinə, bitmişcəsinə və yenə dəlicəsinə həmişə səni sevəcəyəm.