Burnu bir qarış havada, gözü yüksəklərdə idi mən onu sevdiyimdə. Hələ mənim sevgimi yerdən yerə vurub, necə qırmışdı ürəyimi zalım. Dodaqlarından tökülən acı sözləri; bu gün belə unuda bilmədim. Nə təbəssüm idi o , zəhərdən betər. Hər anlaşılmazlıqda içim paramparça, gözlərim ağlamaqdan qıpqırmızı olardı.
Yorğun düşərdim onsuz keçən, onunla dolu, tünd qara gecələrdən. Peşmanlıqdan özümə lənətlər edər, sevgimi söylədiyim günü düşündükcə, qələmə sarılıb yazardım ona nifrətin eşqlə qucaqlaşdığı o uzun misralarımı.
Deyərdim ki; alın yazım idi, on beşimin uşaqca sevgisi idi. Necə də gülərdi ürəyi istədi mi... Ən mənalı baxışlarıyla əvvəl ümidləndirər, ardından bir uçurumun kənarında tənha qoyub gedərdi. Mən çarəsiz, mən yorğun, mən bitkin bu sevdadan. Ah bilərdi o insafsız, diri diri yanardım o belə etdikcə...
Fevralın buz kimi soyuğunda; onda nə tapdığımı bu gün belə anlaya bilmirəm. Amma o günlərdə həyatımın məqsədi, var olmaq kimi gəlirdi mənə. Uşaqlıqmı, yoxsa gəncliyimin safca ehtirası idimi bu köləcəsinə bağlanış,
içdən içə qopan fırtınalar, bu dəlicə yalvarış?!
Kim bilir, bəlkə də sevilməyə möhtac bir ürəyin bitmək bilməyən tərsliyi...
Ondan heç bir şey istəməmişdim. Sadəcə sevgi...
Bəli, indi illər sonra mən, onu düşünürəm ilk dəfə qucağımda şəkillər, xatirələrlə. Hava yenə soyuq, yenə gözləri gözlərimdə, sevgisi dərin ürəyimdə.
Unutduğumu düşünürdüm, amma yanılmışam. Ağladım saatlarla. Bu onun "17-sində bir.. adının bi hərfini belə ağzıma almaq istəmədiyim birinə yar olan o zalımın hekayəsidir" izah edilən. Bir melodiyadır qırıq, ümidsiz...
Doldurarkən sənsizlik o an otağı ürəyim hələ də boş, başım yenə dumanlı. Bir fəryad qopmuşdu ağrı dolu tam 8 il əvvəl, bu gün bomboş küçələrdə dəli kimi qaçdım. Mənim qədər çarəsiz idi hər künc. Öz özümə danışaraq yeridim zülmət qaranlıqda "Allahım son dəfə görsəm yetər mənə"..
Bu sənsiz yalvarış dəfələrlə sürmüşdü, ta ki, ayrılığın o qoxusunu içimdə hiss edənə qədər.
Hıçqıra hıçqıra ağladım.. Sonra, ona aid bir