"Eşq" və "sevgi" fərqli məna yaradar ağlımda. İkisinə fərqli təriflər, fərqli dəyərlər yüklədim. Amma bir sıralama yoxdur aralarında. Hər ikisi də sanki ayrı kateqoriyada, ayrı dəyərdədir və ikisini də yaşamaq, insanın gözünə heç silinməyəcək parıltılar əlavələr, üzünə dərin mənalar qatar deyə düşünərəm.

Eşqi sevgidən ayıran, başqa duyğuları da içində saxlayan bir bütün olmasıdır sanki. Eşqin içində qorxu var. Narahatlıq vardır. İtirmə qorxusu o qədər güclüdür ki, daha çox diqqəti, daha çox ehtirası, həyəcanı, ürək çarpmasını içində saxlayar. "Evlilik eşqi öldürər" deyilir. Başqa bir mənasıyla doğrudur əslində. Evlilik sevgini bəsləyər, böyüdər. Amma, hər evlilik ona uyğun deyil.

Düşünün dalaşdığınız sevgilinizi... Bəlkə qürurunuz icazə verməz üzr istəməyə, zəng edib "gəl" deməyə... Amma aşiqsinizsə pis olarsınız, ya bir daha heç gəlməzsə, heç axtarmazsa... İtirmə qorxusu və narahatlıq ruhunuzu deşib keçər.

Halbuki onunla dalaşdınız. Normal halda hər şeyin yolunda olduğu, bir ömür boyu davam edəvəyinə inandığınız evliliklərdən bəhs edirəm. Amma insanıq, səhv etməmək qeyri-mümkündür. İki adam bir yerdə olub heç mübahisə etməsə mümkündürmü? Mübahisə etdiniz. Əlbəttə çox kədərləndiniz sevdiyinizlə yaşadınız bu gərginliyə. İncidiniz, hətta onu üzdüyünüz üçün peşmansınız. Amma bilərsiniz ki, barışacaqsınız. Ev orada, əşya orada.

Həm evliliyin bir məsuliyyəti var. İçinizdə bir yerdə oturub danışıb problemi həll edəcəyiniz inamı var. Yəni bəli hüzn var, amma qorxu yoxdür, itirmə narahatlığı azdır. Yəni sevgi var, amma eşq başqa bir duyğudur. Hər ikisi də bir-birləriylə qarışdırılmayacaq qədər xüsusi və əhəmiyyətlidir.

Eşq, insanı bədənindən sarsıdacaq qədər şiddətli bir duyğudur, amma ömrü çox azdır. On gündə solan lalələrin gözəlliyi var eşqdə, eşq solduqdan sonra geriyə quru torpaqdan başqa heç bir şey qalmır. Aşiq olduğunuz adamın ilk əlini tutduğunuzda hiss etdiyiniz duyğuları bir neçənci toxunuşda hiss edə bilmirsiniz, gözlərinə eyni məna ilə baxa