- Kəndin başında, kolda!

- Təzəmi görürsən nədi, o daşı, nə vaxtdı ordadı, - deyib Beri arvadına tərs-tərs baxdı.

- Necə görməmişəm, amma indi ayrı haldadı, allah saxlasın.

- Necə yəni ayrı haldadı?

- Torpaqdan yuxarı qalxıb, bir az da qalxdımı, yumalanıb, bütün kəndi da-ğıdacaq.

- Nə danışırsan, ay arvad, heç özün də bilmirsən, yuxu-zadmı görübsən yox-sa? O daşı nə tərpədə bilər. Yarıyacan torpaqdadı, yuxarı necə çıxar? Bəyəm, insan-zaddı?

- İnanmırsınızsa, gedək, öz gözünüzlə görün, – deyib, Berinin arvadı qabağa düşdü, camaatı kəndin başına tərəf apardı.

Tingçi də onlarla getdi.

Camaat daşı görcək dəhşətə gəldi. Nəhəng daş doğrudan da, torpağın üstünə çıxmışdı, hər an kəndə sarı yumarlana bilərdi.

- Pah səni, yumarlandımı, birinci mənim evimi yıxacaq, - Beri qorxdu.

- Sonra mənimkini, - Ladonun səsi titrədi.

- Sonra mənimkini.

- Sonra da mənimkini, – rəngi qaçmış kəndlilər sızıldayırdılar.

- Bu yekəlikdə daşa gücümüz çatan deyil, – deyib, qorxudan elə əsməyə başladılar ki, sanki daş artıq yumarlandı, hamısının evini uçurdu, ya da elə bil, dəli Araqvi aşıb-daşıb, kəndin evlərini aparıb, onlar evsiz-eşiksiz qalıblar. İndi

Araqvi daha da daşmalıydı, ev sahiblərini də aparmalıydı, bunlar da bu bədbəxtlikdən qaçmalıydılar, amma qaçmağa yer yoxuydu, oturub, olacağı gözləyirdilər. Daş isə elə yekəydi ki, yuvarlansa, qabağında heç şey du-ra bilməz.

- Yaxşı, əgər dibini dərindən qazsaq, yenə də yumarlanar? – Beri rəyini dedi:

- Altı qayadı, necə qazılar. O da olmasa, başından kim keçib, kim daşın altı-na girib, torpağı qazar. Bir dəfə yelləndimi hamımızı xurd-xəşil eləyər.

- Mənim ağlıma elə şey gəldi ki, sizi mütləq qurtaracam, bu daşı başınızdan eləyəcəm. - Tingçi Martua dilləndi.

- Necə?

- Bu daş tərpənənəcən onu hissə-hissə qırıb, yox eləcəyəm.

***

Martuanın zülümü həmin gündən başladı. Daş o, hesab elədiyi kimi, asan-lıqla qırılmırdı. Birinci gün lap balaca hissəsini qıra bildi.

- Qoysana, biz də