kömək eləyək, - Beriylə başqa kişilər xahiş elədilər, amma tingçi yaxın qoymadı:

- Yox, lazım deyil, çox olsaq, daş tərpənə bilər. Mənsə yavaş-yavaş işləyib, qıracam, - dedi.

Səhərdən axşamacan işləyirdi, əllərindən qan süzülürdü, amma yenə də qırır-dı. Bir həftənin içində elə əldən düşdü ki, rəngi-rufu qaçdı. Daşdan isə əl çək-mirdi, qırıb, hissələri yavaşca yerə qoyurdu. Gecələr isə özü basdırdığı ağac-lara bir-bir baş çəkib, pıçıldayırdı:

- Siz heç qorxub-eləməyin, o daşı qırıb, başınızdan eləməmiş burdan gedən deyiləm. Düzdü, bu iş çətindi, amma nə eləyim, sizi geri istəyib, çıxartmayacam ki, ayıbdı, camaat nə deyər. Heç bir qırıq da qəm çəkməyin, mən elə oğlanam?

Daşla tingçi sanki möhkəmlikdə, dözümlülükdə yarışırdılar. Daş tabe olmaq istəmirdi, tingçi vurduqca elə bil, daha da bərkiyirdi.

Tinglər yavaş-yavaş tumurcuqlandılar.

Yaz öz gücünü bildirirdi.

Araqvi aşıb-daşdı, bulandı, səsləndi.

***

Bir gün kəndə qəribə adamlar gəldilər, bəzəkli paltar geyinmişdilər, rəngləri də qara idi, gürcü dilini sındıra-sındıra danışırdılar.

Onların gəlməyindən tingçinin xəbəri olmadı, çünki meşə təzə yarpaqlamış-dı, ordan kənd artıq görünmürdü. Özü də daha gecələr kəndə enmirdi, yo-rulurdu, həm də enib-qalxmağa çətinlik çəkirdi. Elə ordaca yapıncıya bürü-nüb uzanır, daşla söhbət edirdi:

- Deməli qırılmırsan, eləmi?! Yoox, belə olmaz, aşağıda kənd var, camaat var, sən də yumarlanıb, uçurmaqla onları qorxudursan. Bir də ağaclar bas-dırmışam, elə armud tökür ki! Sən də qırılmaq istəmirsən, elə olmaz, gərək mütləq qırılasan.

Beləcə söhbət eləyə-eləyə yuxuya gedirdi, səhərəcən ölü kimi yatırdı. Çörəyi uşaqlar daşıyırdılar. Elə onlar da qaraçıların gəlməyini xəbər verdilər. - Falabaxanlar gəlib, - dedilər.

O vaxt tingçi onların dediyinə fikir vermədi, qaraçıların gəzərgiliyi ondan ötrü adi bir şeyiydi. Qaraçılar kəndlilərin marağını artırırdılar, onların həya-tından elə şeylər deyirdilər ki, adamlar lap mat qalırdılar.

- Göy gəlib