qaytaracağıq, həm də gələcəyiniz haqqında falını-za baxacağıq.

O gecə tingçinin oynaqları elə ağrıdı ki, səhərəcən gözünü yuma bilmədi. Həm də acından lap təntimişdi, amma kəndə gedib, çörək istəməyi özünə ar bilirdi.

***

Səhər açıldı.

Camaat çaya su içməyə endi.

Qaraçılar heç yerdə görünmürdülər.

- Onların göyə uçmağını mən gördüm! - Berinin arvadı öyündü.

- Mən də gördüm. - Bidua təsdiq elədi. - Onlar göyə uçduqca, ətraflarına alov yağırdı.

Qaraçıların dediyi kimi, hamı su içib, səssiz-səmirsiz axşamı gözləməyə baş-ladılar.

Tingçi həmin gün günortayacan işləyib, daha tab gətirmədi, dizləri bükülüb yıxıldı.

Kəndsə göyə baxıb, möcüzə gözləyir. Həmin möcüzə qaraçıları göydən yenə endirib, camaata gələcəyini bildirəcək.

Hələlik heç kəs danışmır, hamı göyə baxır. Yuxarı kolluqdan isə tingçinin zəif səsi eşidilir:

- Su gətirsənizmi, aya! - deyib, bu səs də susur.

Sakitliyi yalnız dəli Araqvinin səsi pozur.

Günəş aramla qərbə enir.

Qaraçılar nədənsə gecikirlər. Hamı gözünü göyə dikib, möcüzə gətirənləri gözləyir.

Dəli Araqvi isə hey aşıb-daşır. Yazın hərarəti bədəninə keçib, bulanıb, kö-püklənib, dünyaya haray salır.

Tingçi var gücünü toplayıb, yenə daşla güləşir. Bütün gün ərzində üçcə dənə balaca qırığı zorla qoparıb. Gün batandasa, artıq qüvvəsini itirib, yerə yıxıldı. Onun ağacları yazın nəfəsini duyub, ağappaq ağardılar. “Onsuz da qıracam”, - Martua fikirləşir, daşa baxıb deyir: “Qırıl da, noldu sənə?!”

***

Gün batır. Kəndlilər yenə göyə baxırlar. Ordan heç kəs qayıtmır. Qaranlıq-laşır.

Tingçi indi aşağıdakı ağ gülləri, açmış armud acağlarını yaxşı seçir, amma kəndə enməyə gücü yoxdu.

Bütün gecəni camaat gözünü yummadı. Sanki artıq nəsə başa düşürdülər.

Səhər açıldı. Tingçi ağırlaşmış bədənini saxlaya bilməyib, kürəyilə daşa söykəndi.

Göy isə sanki ağzını yumubmuş kimi, möcüzə üçün yerə heçkəsə göndərmədi. İki gündən sonra isə hər şey aydınlaşdı: kimsə at belində gedən qaraçıları buralardan