n xeyli uzaqlarda görübmüş. Bir neçə adam izlərinə düşüb, dallarınca getdilər, amma əliboş qayıtdılar.

- Yaxşı, bəs, bizim haqqımızda hardan bilirdilər? - deyib soruşurdular, amma cavab tapa bilmirdilər.

Sonra birdən Berinin yadına düşüb:

- Tingçi! - qışqırdı.

Tingsatan camaatın yadına düşdü.

- Başımı kəsərəm, əgər bu işi o qurmayıbsa, - Berinin arvadı dedi.

- Onun nə işi qalıbmış?

- Deyəsən, o, gecələr kəndə enməyib, bəhanə eləyib, orda yatanda, elə qaraçılara bizim haqqımızda danışırmış.

Qəzəblənmiş, hirsdən ağlını itirmiş camaat tingçiyə tərəf yönəldi. Bəzisi başa düşürdü ki, bu işdə tingçinin heç bir günahı yoxdu, amma qisas almaq fikri hamının gözlərini tutmuşdu, ağlını başından çıxarmışdı. Belə bir vaxtda insanlar çıxış yolu axtarır, öz hərəkətlərinə cavabdeh olmurlar.

Yazıq tingçi çox yalvarıb-yaxardı ki:

- Ay camaat, nolub, neyləyirsiniz, nə günahım var?! - Amma ona qulaq asan yoxuydu. Onu dəli Araqviyə tərəf sürütləyirdilər. Taxta ayağı da yolda düşdü.

- Ayağım düşdü, ay camaat, neyləyirsiniz, niyə məni başa salmırsınız ki, nə eləmişəm? - tingçi azğınlaşmış camaata yalvarırdı. Amma onun səsini dəli Araqvinin dalğaları batırdı, özünü də xeyli vaxt göstərmədi. Dalğalar tingçi-nin meyitini aylnız bircə dəfə üzə çıxardı. Amma bilmirəm, yazıq tingçi həmin an çiçəklənmiş armud ağaclarının Qudamağari vadisində yamyaşıl yazı necə qarşıladıqlarını görə bildimi?

- Hə, yaddaş çayını görə bilmədin! - Çayın sahilində duran qudamağarililər acıq verirdilər. Tingçi ilə qaraçıların əlbir olmasına inananların onu suda boğmaqla hayıflarını çıxdıqlarına görə ürəkləri soyuyurdu.

Yaddaş çayısa, bulanıq halda özbaşına axırdı, bir azdan tingçi də, qaraçılar da hamının yadından çıxdı. Deyəsən, yalnız təbiətin yadından heç nə çıxmır, heç nəyi unuda bilmir. Hər yaz tingçini dəli Araqviyə tulladıqları vaxt yenə armud ağacları dumappaq çiçək açırlar, bu çiçək partlayışı təbiətin ən böyük möcüzəsidi. Qudamağarililər həyatlarında çox şey görüblər,