cəhrə düzəltməyə başlamasından yarım il, deyəsən bir az da çox keçmişdi.
- Nə oldu sənin bu cəhrən, ay Jmıx?- Kəndçilər onun bacasını tıqqıldadıb soruşurdular.- Cəhrən əyirməyə başlamadı? İşləyirsə, bizə də göstər, görək nəmənə düzəltmisən?

- İtilin buradan yaramazlar! - əldən-dildən düşmüş Jmıx onların üstünə çımxırırdı. - Bu sizin üçün xışla yer sürmək deyil - burada texnika düzəldilir.

Günlərin birində Jmıx əlinin dalını yerə qoyub, cəhrə düzəltməkdən əl çəkəsi oldu.

- Nə oldu, olmaya bizim qumun gücü azdır, yoxsa bunu işlətməyə başqa qum gərəkdir?- qonşular soruşdular.

- Yox, iş qumda deyil, onun gücü lap yetəkdir bu iş üçün, - Jmıx dilləndi, - mənim anlağımın gücü yetərli deyil: oxuyub-yazmağı pis öyrədiblər, ata-anam da məni doğuranda tibbə uyğun davranmayıblar, bax ona görə də alınmır.

- İşə bir bax a!.. - qonşular Jmıxın dediklərini sonacan anlamasalar da, bundan sonra ona bir az da artıq sayqı ilə yanaşmağa başladılar.

- Mən bilmirəm, sizin gözünüz haçan açalacaq! - deyə, Jmıx kəndçilərini yanakı baxışlarla süzüb, deyinirdi.- Eh, sizlərə nə deyim bilmirəm, - inqilab eləyib böyük ağaları qovduq, yerində sizlər-kiçik ağalar bitdiniz!

Jmıx ola, işsiz-gücsüz qala, indi də durub yapışasan çayırlıqdan, nə var, nə var, iş bilmişəm, gərək bu çayırlığı dirildək. Ancaq deyəsən elə yerində yapışmışdı bu işin küncündən. Son illər kəndçilərimizin sayı durmadan azalırdı, - kənddə iş-güc yox, dolanışıq yox, - adamlar ildən-ilə axışıb kömür şaxtalırında işləməyə gedirdilər, yem qıtlığından mal-qaranın sayı da il-ildən azalırdı. Harada naxırı otarmağa yarar bir az otluq vardısa, hamısını qamışlıq basmışdı. Bataqlıq deyəsən bizim kəndimizi, yavaş-yavaş gora sarı sürüyüb aparırdı.
Bu durumdan ürəyi ağrıyan Jmıx, qolunu çırmayıb işə girişdi.

Öncə üz tutdu şəhərə, oradan suvarmaçılar birliyinin düzüyünü (nizamnaməsini) tapıb gətirdi, kəndimizin adamlarına üz tutub bildirdi, birincisi çayırlıqdan çaya sarı çoxlu arxlar qazmalıyıq, sonra da Meşə