ə Quyusunun yatağını arıtlamalıyıq.

Kəndçilər bir az çək-çevir elədilər, sonra yığışıb kəndin suvarmaçılar birliyini yaratdılar. Adını da qoydular “Alfa ilə Omeqa”, bu da ondan yana idi, ad tapmaq üçün çox da baş sındırmayıb, şəhərdən gətirilən düzüydə belə birlikləri qurmaq üçün örnək olaraq göstərilmiş adı götürdülər.

Kəndçilər ha baş çatladırdılar, bu “Alfa ilə Omeqanın” nə demək olduğunu tapa bilmirdilər.
-Tutalım, əməyə qatlaşıb, çayırlıqda lap qurşağacan dərinliyində arxlar qazdıq,- kəndçilər deyinməyə başladılar,- özümüz də bilmirik bu Alfiya nəmənədir. Olmadı elə, oldu belə, birdən bu sözlərlə nəyəsə yasaq qoyulub, biz də bilməzlikdən onu pozuruq, sonra da yuxarıdan gəlib desinlər, niyə belə eləmisiniz, gəl indi bunun altını çək.

Jmıx yenə durub şəhərə getdi, görsün bu sözlər nə deməkdir. Öyrənib qayıtdı, sən demə bu: “Başlanğıc ilə Son” demək imiş.

- Nəyin başlanğıcı, nəyin sonu?–bəlli deyil,–qojevlilər bir az deyinib, sonra hamısı düzəyə qol çəkdilər, başladılar yeri qazımağa, çayırlığı qazmaq üçün indilər ilin ən uyğun çağı idi.
Çayırlığın torpağını qazmaq çox ağır iş imiş: deyəsən Yer yumrusu yaranan gündən indiyəcən, bu yerlər bir yol da olsun qazılmamışdı.

Jmıx bir yandan görülən işlərə başçılıq eləyirdi, o biri yandan çayın əlçatan yerlərini qazıyır, onu kötüklərdən, ağac budaqlarından arıdır, suyun axarına yol açırdı.

Günlərin birində şəhərdən texnilk gəlib çıxdı, bataqlığı ölçüb kağız üzərində nəsə qaraladı, sonra çəkdiyi bu planı Jmıxa verib getdi. Düz iki il qojevlilər bataqlıqla, Meşə Quyusu ilə əlləşib vuruşdular. Əlli hektardan çox yerdə arxlar qazdılar, çayın yatağını da on-oniki kilometrəcən arıtladılar.

Texnik necə demişdisə, elə də oldu, cayırlıq qurudu, bataqlıq çəkilib getdi.

Qabaqlar qayıqla güclə üzüb getmək olan yerlərə indi araba ilə getmək olurdu, torpaq ən ağır yüklü arabanın altında da duruş gətirir, çökmürdü.

Üçüncü il çayırlığı xışla sürdülər. Atlar yorulub əldən düşmüşdülər: torpağı kökü çox