ə Provansedı yetər ki, əsrarəngiz təpələri, duz küləyini anlayasan: bütün işlər hələ qarşıdadır.Yenidən biz odu ixtira etməyə, sənətkarlığı ucaltmağa məcburuq, bədənin aclığını bu yolla sakitləşdirmək mümkündür. Attika, azadlıq və üzüm tənəkləri, ruhun qidası-bütün bunlar sonra. Bizə demək qalır ki: “Heç vaxt onlar artıq olmayacaq, ya da onları heç kim tanımayacaq” - hər yola əl atmaq lazımdır ki, heç olmasa başqaları çarəsiz qalmasın. Kimə dərk etmək ağrılı gəlir, və kim kədər hiss etmədən bunu anlamağa çalışır, bizlər çox erkən yoxsa tamam gec gəlmişik? Süpürgəotunu əkməyə bircə imkan olacaqmı?

Təxmin var ki, bu suala prometey nə cavab verəcək.Bəli, əslində o çoxdan cavab deyib: “Tam başqa və maraqlı gələcək-ölüm haqda söz verirəm, əgər sizin qabiliyyətniz çatsa, hünər və güc öz əlləri ilə onun öhdəsindən gələcək.” Bax, xilas öz əlimizdədirsə, əsrin sualına cavab verirəm mən:”Bəli”, insanlar var ki, bu düşüncə gücünü və aydın mərdliyini o insanlarda hiss edirəm.”Ədalət uğrunda, əziz anam-Prometey hayqırır- sən, mənim iztirablarımın şahidisən!” Hermes qəhrəmana istehzayla gülür: “Təəccüb edirəm, necə öncəgörən siz peyğəbmərlik edib səni işgəncə gözlədiyini bilmədin”. ”Bunu bilirdim” - cavablandırdı asi. Haqqında danışdığım insanlar həm də ədalət uşaqlarıdır. Onlar ümumi iztirablardan və onun haradan gəldiyini bilə-bilə əziyyət çəkir. Onlar aydın bilirlər, kor ədalət mümkün deyil, tarixin gözü yumuludur, belə alınırki, onun məhkəməsini inkar etmək və mümkün qədər düşüncə məhkəməsi ilə əvəz etmək lazımdır. Və son, burdaca bizim əsrimizə yenidən Prometey gəlir.

Miflər yalnız özləri üçün yaşamır. Onlar gözləyir ki, niz onlara can və qana gətirək. Heç olmasa bircə insan yer üzündə onların çağırışına hay versin - və onlar bizi özlərinin bitməz-tükənməz meyvə şirələri ilə doydurur. Bizim işimiz-onları qoruyub saxlamaqdır, elə etmək ki, onların yuxusu əbədi yuxuya çevrilməsin, dirilmə imkanı olsun.Və üstəlik, onun uşaqlarını, onların cismini və ruhunu xilas etmək