polyak şair Edvard Staxuranın şeirlərini təqdim edir.
Fransada polyak emiqrant ailəsində doğulan şair, 1948-ci ildə Polşaya gəlir. Varşava Univerisitetinin roman filologiyası fakultəsini bitirir. 1969-70-ci illərdə təqaüdlə Mexikoda univerisitetdə oxüyub. Borxesin əsərlərini polyak dilinə tərcümə edir.

“Harda həqiqi şair var, orda poeziya var”-deyən Edvard Stahura bütün Polşanı qarış-qarış dolaşmışdı. “Gəzən şair” adlandırılan Staxura dünyanın yarısını gəzmişdi.

Staxuranın poeziyası xaosun poeziyasıdı. Bu mənada o əsl şairdi. Onun həm şeirlərində, həm də nəsrində dərindən hiss etdiyi yalnızlıq və qəriblik duyğusu çox aydın nəzərə çarpır.
Edvard Stahura oxuduğu mahnıların musiqisini də özü yazırdı.
O, sağ ikən əfsanəyə çevrildi.
Şair 1979-cu ilin 24 iyununda intihar edir.

Mən necə əlsiz oldum əllərim ola-ola
Mən necə ayaqsız oldum ayaqlarım ola-ola
Mən necə dilsiz oldum.
Mən necə əlsiz oldum əllərim ola-ola
Əlimdən sürüşüb dağıldı hər şey
Bax əlimi-əlimə vururam-bravo!
On barmaq məgər azmı?
İndi onlar olmamış kimi.
Mən necə əlsiz oldum əllərim ola-ola
Mən necə ayaqsız oldum ayaqlarım ola-ola
Mən necə dilsiz oldum.
Mən necə ayaqsız oldum ayaqlarım ola-ola
Divara söykənmişəm
Ayaqlarım aparmır məni
Mil kimi dayanıb ayaqlarım
Zanbaq əkilən torpaqda mil kimi.
Mən necə əlsiz oldum əllərim ola-ola
Mən necə ayaqsız oldum ayaqlarım ola-ola
Mən necə dilsiz oldum.
Dilim ola-ola dilsizəm
Yanmış dodaqlarımla
Sanki ağzım xəbərlərlə dolu
Dəhşətli qışqırıqla boğulanda
Mən bilmədim başımıza nələr gələcək.
Mən necə əlsiz oldum əllərim ola-ola
Mən necə ayaqsız oldum ayaqlarım ola-ola
Mən necə dilsiz oldum.
Mən meyid kimi soyudum.
O gedəndə…

***

Bizi
kvadrat qəfəsə yerləşdirdilər,
qanadlarımızı kəsdilər
və məhəbbət haqda oxumağı əmr etdilər.
Bizlərdən biri
mumdan yapışdırılmış qanadlarla
qəfəsdən qaçaraq,
məhəbbət haqda oxumaq istəyəndə,
onu dəli élan etdilər
ona dəli dedilər.
Şən gülüşlə
güzgünü onun qanadlarına