yeddi, rus kilsəsiylə üzbəüz?

O, başıyla təsdiq elədi.

- Yaxşı, onda, - dedim, sizin adınız Xorxe Luis Borxesdi. Biz Kembric şəhərində, 1969-cu ildəyik.

- Yox, - o, bir qədər uzaq olan öz səsimlə cavab verdi. İki-üç dəqiqə keçəndən sonra inamla dilləndi:

- Yox, mən burda, Cenevrədəyəm, Ronanın bir neçə metrliyində skamyada otururam. Ən qəribəsi budu ki, bir-birimizə çox oxşayırıq, bununla belə, məndən xeyli böyüksünüz, başınız da ağarıb.

Ona cavab verirəm:

- Sənə sübut eləyə bilərəm ki, yalan danışmıram. Mən yalnız evdəkilərin bildikləri şeylər barədə danışa bilərəm. Bizdə babamızın babasının Perudan gətirdiyi burma uzun ayaqlı gümüş mate var. Sənin otağının kitab rəfində kitablar iki cərgə yığılıblar. Orda Leynin qravürlərlə, hər fəsildən sonra xırda şriftlərdən ibarət şərhlərlə «Min bir gecə»nin üç cildi, Kişerin latın lüğəti, latın dilində, Qordonun tərcüməsində Tasitin «Almaniya»sı, Qarnye nəşriyyatının «Don Kixot»u, müəllifin ithafıyla Rivera İndartenin «Qanlı teatr»ı, Karleylin «Sartor Resartus»u, Amelinin bioqrafiyası, o biri cildlərin arxasında gizlədilmiş, cırıq-cırıq olmuş Balkan xalqlarının seksual adətləri haqqında kitab. Mən Plas Dyüburda birinci qatdakı toranlığı da unutmamışam.

- Dyüfur, - o, düzəliş verdi.

- Yaxşı. Qoy Dyüfur olsun, amma inandın?

- Yox, - cavab verdi. - Bütün bunlar sübut deyil. Əgər sizi yuxuda görürəmsə, mən bilənləri bilməlisiniz.

İrad yerindəydi. Cavab verdim.

- Əgər bu səhər də, bu görüş də yalnız yuxudusa, hər birimiz məhz özünün yatdığını, xəyal aləminə cumduğunu fikirləşəndə haqlıyıq. Bəlkə oyanacağıq, bəlkə də yox. Amma bir şey bilirəm - biz Yer kürəsini, yaşadığımızı, baxdığımızı, nəfəs aldığımızı qəbul elədiyimiz kimi, bu yuxunu da gerçəklik kimi qəbul eləməliyik.

- Bəs birdən yuxu uzun sürsə, - o, narahatlıqla dilləndi.

Onu və özümü sakitləşdirmək üçün müəyyən ötkəmliklə dedim:

- Nə olsun? Mənim yuxum artıq yetmiş ildi davam eləyir, çünki burada iki nəfərik. Bəlkə sənin