çarpayının üstündə yür düzəltdi. Yastığı iki əliylə sıxcalayıb şişirtdi. Yeqor sobanın qabağına keçib əlini qocanın kürəyinin altına soxdu.

- Yapış boynumdan. Bax belə! Nə yaman yüngülləşmisən!

- Xəstəliyi nə bilmisən...

- Ay səni, lap uşaq kimisən. Mənim Kolkam səndən ağırdı.

Qocanı çarpayıya uzadıb üstünü kürklə basdırdılar.

- Bəlkə bir siqaret tüstülədəsən? - deyə Yeqor soruşdu.

- Yox, meylim çəkmir. Aman Allah! – qoca dərindən köks ötürdü. - Qışda ölməkdən betər dünyada nə ola bilər?..

- Əşi qoy oturmuşuq sən də! - Yeqor ciddi tərzdə onun sözünü kəsdi. - Belə-belə fikirləri biryolluq başından at getsin. - O stulu çarpayının yanına çəkib əyləşdi. - Dava vaxtı əcəl mənim də başımın üstünü kəsdirmişdi. Dedim, hə, bizimki də buracanmış, əlvida! Həkim dedi ki, əgər yaşamaq istəsən, yaşayacaqsan, yox, istəməsən, onda özündən küs. Mənimsə danışmağa heyim yox idi. Uzanıb fikirləşirəm: “Kim yaşamaq istəməz ki? Qəribə adamdı e...” İndi onun sözü olmasın, sən də uzan və fikirləş: “Mən yaşayacağam! Vəssalam!”

Qoca zəif-zəif gülümsədi.

- Ver birini fısqırdım, daha keçib.

Yeqor siqaret verdi. Qoca tüstünü iştahayla sinəsinə çəkdi. Birdən bədəni gərildi, öskürməyə başladı. Öskürməyi uzun çəkdi.

- Birtəhər elədi məni... Tüstü nəfəs yoluma getdi.

Yeqor qısa qəhqəhə çəkdi.

- Haran ağrıyır sənin? - deyə qarı soruşdu. Özü də qocasına nigaran, yazıqcasına nəzər saldı.

- Hər yerim ağrıyır... Hər yerim. Elə zəifləmişəm ki, elə bil bütün qanımı damarımdan çəkiblər.

Hər üçü susdu.

- Yaxşı, mən gedim, Stepan əmi, - Yeqor ayağa qalxdı. - Gedim mal-davarı yemləyim, yoxsa indi dam-divarı yeyərlər.

- Get, Yeqor, get...

- Axşamüstü vaxt eləyib baş çəkərəm sənə.

- Gələrsən.

Yeqor getdi.

- Bilirsən bu halsızlıq hardandı səndə? Yemirsən, ona görə bu hala düşmüsən. Bəlkə, bir toyuq kəsim, şorbası dirçəldər səni, hə? Nə deyirsən?

Qoca fikrə getdi.
- Lazım deyil, bir şey ki, dilimə vurmayacam, niyə tələf eləyirsən?

- Əşi