i cəhənnəm olsun, bir toyuq nədi ki! Buna bax, gör nəyin dərdini çəkir...

- Yox, lazım deyil. Yaxşı olar mənə yarım qədəh araq verəsən. Deyirəm bəlkə qanım işləyər.

- Birdən xarab eləyər səni.

- Heç nə olmaz, bəlkə özümə gəldim.

Qarı şkafdan ağzı əsgi tıxacla bərkidilmiş bir şüşə çıxartdı. Şüşədə yarısından çox araq qalmışdı.

- Bax, yaxşı fikirləş, düşər-düşməzi olar, halın xarablaşar birdən.

- Eee, içkidən adamın halı nə vaxt xarablaşır ki!.. - Qocanın səbri tükəndi. - Ömrünüz boyu onun üstündə əsirsiniz, amma başa düşmürsünüz ki, bu birinci məlhəmdir. Avam ki, avam!

- Demirəm ki, pisdir, deyirəm heç olmaya indi dilinə vurma. - Qarı da hövsələdən çıxdı. – “Avam”... Bir ayağın o dünyadadı, yenə dilini dinc qoymursan. Həkim axı deyir ki, sənə hirslənmək olmaz.

- Həkim... Nə həkim? Ode Yeqor demiş, onlara qalsa, adama məsləhət görərlər ki, ölməsin, amma adamlar ölürlər...

Qarı yarım qədəh araq süzüb qocasına verdi. Qoca arağı başına çəkdi, amma elə içməyi ilə də ögüyüb geri qaytarmağı bir oldu. Bir xeyli səssiz-səmirsiz uzanıb qaldı. Rəngi ağappaq idi. Handan-hana böyük çətinliklə dilləndi:

- Yox, görünür, içə bildikcə içmək lazımdır, nəfsə güc gəlmək olmaz.

Qarı acı-acı, iztirabla ona baxırdı. Baxdı, baxdı, birdən kövrəldi:

- Bura bax əşi, zarafat-zarafat, birdən doğurdan ölərsən ha! Sonra mən tək-tənha neyləyərəm?

Qoca bir xeyli dinmədi, gözünü tavana zilləyib susdu. Amma yaman danışmaq istəyirdi, - özü də yaxşı-yaxşı, yerli-yataqlı.

- Əvvəl-əvvəl Mişkanı tap, yazıl üstünə, qoy sənə “aliment” versin. Ona de ki, atan öldü, öləndə də vəsiyyət elədi ki, anana axıracan baxmalısan. Deyərsən. Gördün yaxasını kənara çəkir, “alimenti” qoyarsan boynuna. Hökumətin əliylə. Utanıb eləmə. Utanmağa qalsa, qoy o xəcalət çəksin. Mankaya yaz ki, balaca oğlanı mütləq oxutsun. Dərrakəli uşaqdı, “Beynəlmiləl”i əzbərdən oxuyur. Deyərsən atan vəsiyyət elədi, mütləq oxut o uşağı... – Qoca yoruldu, yenə bir xeyli gözlərini tavana zilləyib susdu.