Onun üzünün ifadəsi əzəmətli, ciddiydi.

- Bəs Petkaya nə yetirim? - deyə qarı gözünün yaşını silib xəbər aldı; o da özünü toplayıb kövrəlməməyi qərara almışdı.

- Petkaya?.. Petkayla işin olmasın, o özü öz başını güclə saxlayır, bu aydan o biri aya birtəhər yetirir.

- Bəlkə bişirim şorbanı, hə? Yeqoru çağırım, kəsər.

- Yox, lazım deyil.

- Nədi, deyəsən özünü pis hiss eləyirsən?

- Hə, qoy bir balaca nəfəsimi dərim. - Qoca gözlərini yumdu, dərindən, aramla, sakitcə nəfəs almağa başladı. O, doğrudan da ölüyə bənzəyirdi; çöhrəsində uzaqlıq, nəsə qəribə bir hərəkətsizlik vardı.

- Stepan? - deyə qarı çağırdı.

- Hmm?

- Belə uzanma sən...

- Bəs necə uzanım, axmaq? Mən burda ölürəm, bu da deyir belə uzanma. Necə uzanım bəs, dombalım bəlkə!

- Qoy onda Mixeyevnanı çağırım, üstündə dua oxusun.

- Əşi, rədd olsunlar hamısı. Havayı yeyəndilər. Gördüm elə sizin o Allahınızı, mənə çox yaxşılıq elədi. Bica yerə toyuğu da verəcəksən Mixeyevnaya... Yaxşısı budur, Yeqora ver onu, qəbrimi qazar heç olmasa. Doğrudan bu qiyamətdə qəbrimi bəs kim qazacaq?

- Tapılar, adam tapılar.

- “Tapılar, tapılar” deyirsən. Hardan tapılacaq? Sonra başlayacaqsan kəndi bu baş o baş ölçməyə... Belə şaxtada kimdi qəbir qazan? Zəhrimar da vaxt tapdı gəlməyə. Yayı buraxdı, qışda kəsdirdi başımın üstünü.

- Niyə belə deyirsən axı? Yoxsa ölürsən? Özünə toxtaqlıq ver.

- Nə toxtaqlıq? Görmürsən ayaqlarım soyuyur?.. Ay Allah, Allah! - Qoca dərindən köks ötürdü. - Allah, əgər varsansa, bu günahkar bəndənin təqsirindən keç.

Qarını qəhər boğdu.

- Stepan, bir az özünə gəl. Yeqor sənə demədi ki, ölüm haqqında fikirləşmə?

- Yeqora nə var ki, öküz kimi sağlamdır. Ona ölmə, denən, o da ölməsin.

- Onda bağışla məni, qocam, əgər məni günahkar sayırsansa, xətrinə dəymişəmsə, atam, bağışla məni.

- Allah bağışlayar. - Qoca tez-tez işlətdiyi ifadəni təkrar elədi. O yenə nəsə vacib bir şey demək istəyirdi, amma qəfildən baxışları dəyişdi, çox qəribə baxmağa başladı,