Şervud Andersonun hekayəsini təqdim edir.
Məhv olmuş roman

Dedi ki, bütün bunlar ona yuxu kimi gəlir.

O adam yazıçıydı, bir kitab üzərində aylarla, bəlkə də illərlə işləyir, amma onu kağız üzərinə köçürə bilmirdi.

Demək istəyirəm ki, onun yalnız beyni işləyirdi, daim düşünürdü. Kitab onun beynində doğulurdu, sonra da məhv olub gedirdi.

Onun düşüncələrində və təsəvvürlərində hansısa obrazlar yaranır, ora-bura qaçır, gah qabağa, gah da arxa plana düşürdülər.

Deyəsən nəyisə unutdum axı; qoy deyim biləsiniz: mən bir məşhur ingilis romançısı barədə danışmaq, onun başına gələn bir əhvalatı sizə söyləmək istəyirəm.

O, bu əhvalatı Londonda özü mənə danışıb; biz onunla bir neçə saat gəzib dolandıq.
Yadımdadır, Temza çayı sahilində gəzişirdik və o, mənə özünün məhv olmuş romanı barədə danışdı.

Bir gün axşamüstü o, mənim yanıma, hotelə gəldi; söhbət əsnasında mənim bir neçə əsərim barədə də danışdı və əlavə edib dedi:

- Bəzən siz düz nöqtəyə vurur, az qala adamın ürəyindən tikan çıxarırsınız…

Nəhayət, belə qənaətə gəldik ki, əslində heç kəs tam hədəfə vurmur.

Əgər hansısa yazıçı nə vaxtsa heç olmasa bircə dəfə buna nail olubsa, əgər kimsə həqiqətən düz hədəfi vurub zirvəyə çatıbsa… onda təzədən qələm götürüb yazmağın nə mənası var axı?

Amma bilirsiniz, bəzi yaşlı ədiblər demək olar ki, buna nail olublar.

Məsələn, götürək Kitsi, ya da Şekspiri, düzdü? Bəs Corc Barrounu, yaxud Daniel Defonu necə, hə?

Düz yarım saat başladıq adları sadalamağa. Sonra birlikdə nahar eləməyə getdik, daha sonra piyada gəzdik.

Mənim həmkarım balacaboy, qarabuğdayı, əsəbi adam idi; pırtlaşıq saçları şlyapasının altından çölə çıxmışdı.

Mən onun ilk kitabı barədə söhbətə başladım.

Yazıçı həmkarımın qısa tərcümeyi-halı belədir: o, ingilis kəndlərinin birində doğulub, yoxsul fermer oğludur; o da ənənəvi olaraq o biri yazıçılar kimidir, erkən yaşından yazmağa başlayıb.

Heç bir təhsil-filan almayıb, iyirmi yaşında evlənib. Görünür, arvadı çox ədəbli və