mehriban qadın olub.

Səhv etmirəmsə, həmkarımın arvadı ingilis kilsə xadimlərindən birinin qızıydı.

Onun öz ərini cahil kimi tanıdığına bir damcı belə şübhə etmirəm.

- Arvadım da məni ədəbli və həssas adam hesab edirdi. Lənət şeytana!-deyə o, arvadını xatırlayarkən mızıldandı.- Mən həssas-məssas deyiləm, hər hansı bir zəriflikdən də zəhləm gedir.

Biz həmin axşam London küçələrini veylləndik, hərdənbir hansısa pivəxanaya girib-çıxır, biri-birimizə daha yaxından bələd olmağa çalışırdıq.

Yadımdadır ki, hərəmiz ehtiyat üçün bir şüşə pivə də götürdük; birdən başımız söhbətə qarışar, pivəxanalar da bağlana bilərdi.

Ona özüm və sərgüzəştlərim barədə nə danışmışamsa yadımda deyil; o isə elə hey danışırdı ki, arvadını bütpərəst etmək istəyib, lakin qadında heç bir bütpərəstlik nişanəsi tapmayıb.
Onların iki uşağı olub. O, qəflətən yazmağa başlayıb; sən demə, yazmaq üçün alışıb-yanırmış və bu, heç də pis bir şey deyilmiş.

Belə şeyləri bilərsiniz; bu cür adam yazırsa, deməli yazır. O, yaşadığı ingilis şəhərciyində həm də kontor xidmətçisi vəzifəsində çalışırdı.

Elə ki başladı yazmağa, əlbəttə, həm xidməti işlərinə, həm də arvad-uşağa diqqətini azaltdı.
Gecələr küçədə-bayırda gəzib-dolanmağı xoşlayırdı. Arvadı onu neçə dəfə danlamışdı; qadın bərk narahat olmuşdu, ərinin laqeydliyi onu əsəbləşdirirdi. Başqa cür ola da bilməzdi!
Heç bir qadın ərin laqeydliyinə, onun işə dəlicəsinə vurularaq ailəni yaddan çıxarmasına tab gətirə bilməz. Mən, əlbəttə, sənətkarları nəzərdə tuturam; bu adamlardan əla məşuq çıxar, onlar yalnız əsl sevgili ola bilərlər.

Və elə bu dediyim adamlar da bəzən öz şəxsi sevgilərini amansızcasına həyatın dibinə atırlar.

Onun ailə vəziyyətini təsəvvür edə bilərsiniz; kirayələdiyi mənzilin yuxarı mərtəbəsində balaca bir yataq otağı vardı; bu adam işdən evə gələn kimi yuxarı qalxır və yataq otağının qapısını arxadan bağlayırdı.

Hətta bəzən yemək yeməyi belə unudur, arvadıyla bir kəlmə belə kəsmirdi.

O, yazırdı; elə hey