y yazır və yazdıqlarını da zibil yeşiyinə tullayırdı. Çox keçmədi ki, o, xidməti işini itirdi.

- Cəhənnəm olsun iş!- deyə bunu qəzəblə arvadına bildirdi.

Onun üçün xidməti iş-gücün və arvad-uşağın heç bir əhəmiyyəti yox idi. Xidməti iş, ailə, arvad-uşaq nə deməkdi axı? Bu dünyada rəhimsiz adamlar da olmalıdır, ya yox?

Bəli, çox keçmədi ki, ehtiyac evin qapısını döydü.

Budur, o, yenə yuxarı otaqda oturub; qapını daldan bağlayıb yazır; kirayə mənzil darısqal və kiçikdir, uşaqların səs-küyü evi başına götürüb. “Yaramaz köpək uşaqları!” - deyə o, donquldanır. Əslində isə fikrində ayrı şeylər dolaşırdı; mən bilirəm o, nə demək istəyirmiş.
Hə, bu vaxt arvadı pilləkənlərlə yuxarı çıxıb qapının ağzında oturur, ağlamağının səsi gəlir; qadının qucağındakı uşaq da ağlayır, bütün bunları o, eşidir…

- Gör məndə necə səbir var!- ingilis romançısı dedi, sonra üz-gözünü turşudub əlavə etdi:- Amma həm də qəlbim nazikdir, mərhəmətlidir! Cəhənnəm olsunlar!

Təsəvvür edirsiniz, o, birdən başlayır arvadından yazmağa. Qadın onun ilk romanının baş qəhrəmanı olur; o roman mənim həmkarımın ən yaxşı əsəri ola bilərdi.

Qadının bütün məşəqqətlərinə qarşı belə incə anlayış göstərəsən və eyni zamanda da şəxsi həyatda onunla amansız və kobud rəftar edəsən?! Nə olsun ki? Əgər bizim qəlbimiz varsa və o, nəyisə anlayıb başa düşürsə, deməli, nəyəsə dəyər, elə deyilmi?

Hə, iş o yerə çatmışdı ki, ər-arvad bircə dəqiqə belə dava-dalaşsız ötüşə bilmirdi.

Sonra necə oldusa o, günlərin birində gecə vaxtı arvadını vurdu; işlədiyi otağın qapısını bağlamağı unutmuş, arvadı da içəri girmişdi; özü də həmin anlarda o, arvadıyla bağlı nəsə bir şey yazırdı, həmin parçanın mahiyyətinə varmaq istəyirdi, əsərin uğurlu bir yeri alınacaqdı!

Yazıçı tayfası onun düşdüyü vəziyyəti yaxşı anlayar!

Bu vaxt həmkarımın təpəsinə cin vurur, o da arvadına bir zərbə ilişdirir, qadının ayağını zədələyir.

Bəs sonrası nə oldu? O oldu ki, qadın çıxıb getdi atası evinə. Ayrı cür ola da bilməzdi! O,