, arvad-uşağına nifrət edir.

Bir dəfə axşam çağı onun içində belə bir qəlb təlatümü və qarışıq duyğular müharibəsi başladı (bu, o zaman baş verdi ki, o, uzun müddət idi ki, insanlardan qaçmışdı) və bu vaxt o, ikinci roman yazdı.

Bu, belə baş verdi: bütün günü Londonun kasıb məhəllələrinin birində kirayələdiyi kiçik bir otaqda qaldı; sübh durdu, səhər yeməyini yemədi, qələmi aldı əlinə.

Lakin həmin gün nə yazdısa, hamısı zəif alındı.

Saat üçdə adəti üzrə küçəyə çıxdı, özüylə bir bağlama kağız ehtiyatı da götürmüşdü.
- Mənə elə gəlirdi ki, hər an yazmağa başlaya bilərdim,- həmkarım deyirdi.
Beləliklə, o, Hayd Parka getdi; günəşli, təmiz hava vardı. Parkda adam çox idi. O, skamyaların birində əyləşdi.

Dünəndən bəri dilinə bir şey dəyməmişdi. Skamyada oturub qərara aldı ki, bir üsul tapıb sınasın.

Mən eşitmişəm ki, bəzi cavan parisli şairlər belə üsullardan istifadə edir və buna da tamamilə ciddi baxırlar.

O da bu üsuldan istifadə etməyi qərara aldı; üsulun adı “avtomatik yazıyazma”dır. Qələmi kağız üzərinə gətirərək hər hansı bir söz və söz yığını yazmağa başladı.

Əlbəttə, kağız üzərində qarmaqarışıq, mənasız söz yığını yarandı.

Beləliklə, o, bu üsuldan imtina etdi, skamyada oturub ötüb-keçənləri seyr etməyə başladı.
O, özünü yorğun hiss edirdi; sanki bir qadına uzun müddət vurulan, lakin ona əli çatmayan bir adam kimi hiss edirdi özünü.

Tutaq ki, onların yolunda maneələr var; qadın ərdədir, yaxud o da evlidir. Onlar bir-birləri ilə baxışırlar, bu baxışlarda nələr var, allah bilir! Buna baxmayaraq hər şey əvvəlki kimi qalır.
Onlar gözləyir, elə hey gözləyir. Çox adamın həyatı elə gözləmək içində ötüb keçir.
O, qəflətən öz yeni romanını yazmağa başladı; süjetdə əlbəttə ki əsas yeri kişi və qadın tuturdu; onlar bir-birlərini sevirlər.

Belə yazıçının ayrı mövzusumu ola bilərdi? O, mənə danışırdı ki, arvadı barədə çox düşündü, ona qarşı olan amansızlıq barədə çox götür-qoy elədi.

O yazdı və yenə yazdı. Gün beləcə ötdü, gecə düşdü.