Xoşbəxtlikdən ay da çıxmışdı. O yazmağa davam elədi.

O deyirdi ki, hələ ömründə onda belə yazmaq ehtirası olmamışdı; ona elə gəlirdi ki, bundan sonra çətin bir də belə bir ilham pərisi gəlsin.

Saatlar ötürdü, o hələ də skamyada oturub parkda yazırdı, dəli kimi yazırdı. Beləliklə, o, romanı bir oturuma yazdı, sonra da evə yollandı.

O, heç vaxt bu dərəcədə xoşbəxt və məmnun olmamışdı.

- Düşünürdüm ki, arvadıma və uşaqlarıma borcumu qaytardım, hamıya və hər şeyə borcumu verdim,- dedi.- Hətta onlar heç vaxt bu barədə bilməsələr belə, yenə vecimə deyil.

O, qəlbindəki bütün məhəbbəti, sevgini romana vermişdi. Evə gəlib əlyazmanı yazı masasının üstünə qoydu.

İlahi, o, necə böyük bir həzz, məmnunluq duyurdu! Yaxşı bir şey yaratdığını dərk etməkdən gözəl nə ola bilər?!

Sonra otaqdan çıxdı və nahar etmək üçün gecə restoranlarından birinə getdi.
Toqqasının altını bərkidəndən sonra kücəyə çıxıb veyllənməyə başladı; neçə saat avaralandığının fərqinə varmadı. Evə gələndə hava artıq açılmışdı, yıxılıb yatdı; bütün günü uyudu.

Yuxudan duranda, ilk olaraq yeni romanını nəzərdən keçirmək istədi.

- Bilirdim ki, heç bir roman-zad yoxdur, – deyə həmkarım söhbətini tamamlamaq istədi, – Masamın üstündə ağ kağızlardan başqa heç nə yox idi. Hər halda, – o, sözünü bitirdi,- mən bir şeyi bilirəm: daha heç vaxt belə bir gözəl roman yaza bilmərəm.

Bu sözlərdən sonra həmkarım yaman güldü.

Düşünürəm ki, həyatda az adam tapılar ki, nəyə güldüyünü dəqiq deyə bilsin. Özümüzü niyə aldadırıq? Bəlkə elə bu cür adamlar