z hissiyyatlılığına tökürlər, halbuki, dünən xainliklə bərabər dəyər kimi görürdülər - yanlış anlama, səni nəzərdə tutmuram və yenə yanlış anlama Ağdənizli filan deyiləm, üstəlik iyrənirəm o hermofrodit diyardan deyə də qeyd etdim məktuba - nolar mənə Ərzincandan yaz, Finikya sənin olsun. Degenerasiyaya uğramamış münasibətlərdən yaz deyib də bitirdim. Bəlkə, kobudluq oldu, amma indən belə Ağdəniz söhbəti dinləyə biləcəyimə inanmıram. Yaxşı bəs, məğlubiyyətini qeyd edənlərə nə demək lazımdı? Əslində nümayiş marağı da var. Mühakimə etməyim, amma uşağın varlığına işləmiş bir sünilik var. Ən son kimi oxuyubsa məktubunda tamamilə onun üslubu hakimdi. Hər şey VİTRİN! Gələcəyin insanını , insan münasibətlərinin hansı səviyyədə olacağını diksinərək görürəm sanki... bu da başqa cür bir boşluq! Nə deyirsən, çoxmu qəddar oldum yenə?”

Mənə gəlib çatan son sözü bunlar olmuşdu. Sonra İstanbulda görüşmüşdük. O uzun ayrılıq dönəminin hardasa yarısının keçdiyi dəlixanadan bir neçə istək qeydi, bir-iki qırıq-sökük xatirə... Amma hər an şüurumun bir küncündəydin.

Sonra qəfildən görüşdük, həyat heç də qaldığımız yerdən davam etmirdi. Sovrulmuşduq, qolumuz-qanadımız qırılmışdı. Hə, 1402-dən bəri universitetin qapısının önündən belə keçməməyə qərar vermişdim. Bilmədiyim bir sahədə ticarətə girişmişdim. Tekstil gəlirli sektor idi. Tanınmış markaların “geydirmələrini” istehsal edirdik. Üç ortaqla yaxşıca “start “ götürdük. Qazanmağa başlayanda , işin görüntüsü, əlaqələrimizin rəngi dəyişdi. Ardınca, eşqlər, ayrılıqlar, sovrulmalar girdi araya. Aylardı işsizəm. Sənin ölüm xəbərini həyatımda yeni bir fırtınanın başladığı gün almışdım. Yəni, nə başını ağrıdım, darmadağın olmaqçun yaxşı seçilmiş bir gün idi.

Cənazən üstə gələ bilmədim. Bəlkə də qorxurdum. Bir gecə öncə yağış yağırdı İstanbula. Yaz yağışı. Nədənsə səni xatırlatmışdı mənə. Evə dəyib söhbətləşə biləcəyimizə ümid etmişdim. Tapa bilməyincə də, yazdığım qeydi qapının arasından keçirmiş, kinoya getmişdim. Bu aylar