sonra məndə oturub danışa bilmək yanğısıydı.

Gecənin o saatlarında mən qoltuğa yayxanıb film izləyərkən, sən son dəfə həyata baxırdın qaranlıqda. Toxunan əl, yığılan bədən... Və saatlarla o sahildə gülümsəyərək baxırdın ulduzsuz göy üzünə.

O qədər əzginlik, o qədər incikliyə baxmayaraq sənə ən çox gülümsəmək yaraşırdı. Tək pənah aparacağın yer misralar olmuşdu, deyilmi? Oxuduğun hər şeirdə, hər mətndə ölümünü görürdün. Ya da hardansa tapıb çıxarırdın. Çarəsizliyinə sığınır, ovuntu adaları qururdun. Masanın üzərindəki qeydlər, şeirlərdən sitatlar içindəki yaralara məlhəm idi sanki. Həmişə təkrarladığın bir bənd düşür yadıma:

Yaşadım aranızda, artıq bitdi, insanlar!
Pisləri tanıdım və sevdim yaxşıları.
Döyüş sona yetdi, tükəndi bütün günlər
İnsanlar!
Sizlərdən biri. *
***

Küçənin sonunda yavaşıdın. Binaya giriş soldan səkkizinci blokda olmalıydı. Yüksəklik qorxusu olduğuna görə günlərlə ev axtardıqlarını demişdin. Addımların geriye gedirdi. İçindəki ürpərti bədənində titrətməyə çevrilmişdi. Gözün səyriyir, əllərin ağırlaşmağa başlayırdı. Mənzilin yaxınlığında polis maşının dayandığının fərqinə vardığın zaman sürətləndin. Sanki kimsə səni arxadan itələyirmiş kimi binaya saldı!

- Gözlərim həmişə səni axtarıb.

- Xəbər tutanda burda deyildim.

- O sevimli dostun getdi , yoxdu artıq. Canına qıydılar. Nə qədər günahsız idi...

- ... ...

Səni kədər dolu, boğuq səslə, ağlayaraq qarşıladı . Qucaqladın onu. Yenidən içini çəkərək ağlamağa başladı. Heç cür ağlaya bilmirdin. Əllərinlə gözlərini örtüb , sən də içini çəkərək ağlamağa başladın.

- Gəl, otur. Gör bizə nələr etdilər?

Yoldaşının yumşaq halı getmiş, uşağını itirən anaya çevrilmişdi. Hər danışığı, iç çəkməyi, hadisənin nədən, necə ola biləcəyini yozmağı bunu deyirdi sənə.

- Bilirsənmi, əməlli-başlı şübhələnmişdik. Səs-səmirinin heç çıxmaması, telefonda atama söylədiklərin... O gecə Camalın Affanla birlikdə olması, sonrasa ortalıqdan qeybə çəkilməsi. . Bircə oydu