u şahid. Bir də, o gecə sənin kimləsə evə dəyib bizə yazdığın “qeyd”. . Bacımla polis bölməsinə gedib qayıtdığımızda sənin bu qeydini tapdıq. Gəlib qayıtmısan. Eyni saatlarda Affan sahildə öldürülüb. İş yerindən səninlə və Camalla görüşəcəyini söyləyərək çıxıb - yanındakı uşaq elə deyir...”

Donub qalmış, bir anlıq deməyə söz tapa bilməmişdin.

“Ayşə təkidlə bu kompası, Camalla sənin adını polisə verməyimizi istəyirdi ki, sən çıxıb gəldin. Bizi və Affanı tənha qoydun. Sən burda onun ən yaxın adamıydın . Niyə belə elədin? Bunun arxasında başqa bir şey vardı? Nə olar, olub-keçəni bizə danış. Özümü boğazına bıçaq dirənmiş qurban kimi hiss edirəm. Acım içimi qovurur, qorxumsa tətikdədir həmişə. . ”

Oturduğun yerdən qalxdın, gözlərini Səmranın gözlərinə zilləyib:

- Necə belə düşünə bilirsiniz, belə bir şey necə ağlınızdan keçə bilər başa düşə bilmirəm. İnanın mən sizdən də pis haldayam. Nəyin necə olduğunu bilmirəm. Camal mənə də zəng edibmiş. Günlərdi Affanla birlikdəydi, bəli. Müvəqqəti evakuasiya olunmuşdu, əgər hücumu görübsə, deməli qorxusundan ortalığa çıxmayıb.

Bu sözlərinlə həm özünü, həm də onları sakitləşdirmək istəmişdin.

- Bilirsənmi, o gözəl üzü gülümsəyirdi. Bir də. . Hələ qanı damcılayırdı.

Qırıq-qırıq gələn səsindən bunları başa düşə bilmişdim.

- Bütün kəlmələrin altında qan var... - hardan xatırlamışdın bunu, yoxsa o söyləmişdi?! Durub-durub misraları, sevdiyi cümlələri təkrarlayardı. Ən çox da, ölümü xatırladanları. Halbuki, yaşayarkən səndə daha çox bir gün, hardasa öz canına qəsd edəcəyi hissini yaradırdı.

Özünü ələ almağa çalışıb bunları söyləmişdin:

Əgər bu sizi sakitləşdirəcəksə gedib polisə ifadə verim?! Bu hamımızın acısıdı, sonra peşman olacağınız şeyləri düşünməyin lütfən!

Siqnal səslərinin uğultusu içini titrətmişdi. Səmra əllərindən tutub:

- Ümidsiz, çarəsiz qalmışdıq. Belə bir vəziyyətdə kölgəmizdən belə şübhələnirdik. Bunca faciədən keçdik, dik durmağa çalışdıq , gəlib bu şəhərə yenildik