sözləriylə səni bir daha laxlatmağa çalışmışdı.

Qapı zəngi uzun-uzadı çalanda diksinmiş, ardınca pəncərədən gələn səsləri ayırd etməklə alt-üst olmuşdun.

O məngənədən canımı qurtarıb özümə gələ bildiyim qarabasmalı günlərin ardınca yazdıqlarına qayıtdım. Gecə boyunca içimdən axan çayları bəndləməyə çalışdım. Uzağı yaxın edənləri, itkilərdən bizdə nələr qaldığını düşündüm. Səni və onu. Daimi və dağıdıcı olanı yəni. Leysanda yaşadıqlarımız, yaşatdıqlarımızı...

Bir daha bu şəhərə dönməmək şərtilə cənuba - yeni qazıntı yerimə gedəcəyəm.

İndicə gün doğacaq.

Özümü küçələrə vurdum. Yanımda səni ən çox ifadə edən məktubun vardı.

Yay yağışı başlamışdı. Bir sən, bir mən, bir də “Sabri” yola çıxırdıq.

Tanpınarı niyə sevdiyindən