q uclarınla oxuyarcasına əlini üzündə gəzdirdin. Divardakı izləri tapmağa çalışırdın sanki. ”Daş dinləyən?!..”, “deməli, heç ağlanacaq halda deyiləm” deyə keçirdin ürəyindən. ”Bu, üçüncü gün oldu...”, sonra ucadan saymağa başladın: ”Cümə, Şənbə, Bazar... Bu gün bazar ertəsi olduğuna görə, dörd...”

Kimsəni arayıb-axtarmadın. Xəbəri sənə Əhməd vermişdi? Yasına da getmədin. İçinin xofu çölünə vurmuşdu. Camalın səni axtardığını söyləyirdilər. Bunu da başa düşə bilmədim. Yoxsa, eləmi düşünmüşdün?! ”Bununla nə əlaqəsi var?” deyə reaksiya vermişdin amma. Uzaqlaşmağa çalışdığın bu yas mərasimi, görünür, başqa yozumların yaranmasına səbəb olmuşdu. Gedərək içində, Affana qarşı haqsızlığı “özüm etmişəm” düşüncəsi yaranmışdı. Halbuki, içində tam fərqli bir küskünlük, əzginlik, qorxu-hürkü girdabındaydın. Əməlli-başlı susqunluq içindəydin. Əvvəlkilərlə bu qazma arasındakı ayrı-seçkiliyi ən çox indilərdə düşünməyə başlamışdın. Günlərdir aşındırdığın yollar önündə labirintə, batacağın quyulara çevrilmişdi. Gəlib dayandığın yerdə cəsarətini toplayaraq o küçəyə girmək, evə çatmaq istəyirdin hər şeyə rəğmən.

***

Məndə qalmış kitablarını vərəqləyirəm bir-bir. Qarşıma adın çıxır; sağda üst küncdə, diyircəkli qələmlə solğun şəkildə yazılıb. Məni yasəmən qoxusuyla qarşılayırsan. Səsin , gülüşün, dişlərinin parıltısı... İçindəki ağrıları dilə gətirdiyi üçün sevdiyin şeir kitablarına baxıb, yan-yana sıxılıb oturmuş cocuqların hüzünlü baxışlarına dalıram. Hər birində uşaqlığından nələrsə görürəm. Artıq kimsənin heç bilməyəcəyi , mənim də xatırlamaq istəməyəcəyim, hətta haqqında xəyal belə qura bilməyəcəyim uşaqlığın...

Bu fotoşəkildəki hər şeylə üzbəüz dayanır, heç cür addım ata bilmirəm. Əlim çatmır ikinci, üçüncü, dördüncü səhifələrə. Hürkürəm! Sanki qarşımda oturub, boğuq səsinlə bunları söyləyəcəksən:

Sənə dumduru kəlmələr gətirəcəyəm
qəhr olmuş dünyanı məhv edən kəlmələr.

Sözcüklər bir də süzüləcək dodaqlarından. Səsini duymaq, səni eşitmək... Eşidə bilmək...