Bu dünyanı yaşamaq. Bundan daha dəhşətli nə ola bilər ki, mənimçün?

Sən bir çiçəkdin. Dumduru sözlərin, uçqun yalqızlıqların, incik sevgilərin, əsla itirmək istəmədiyin ümidlərin, bağlılıqların, qırılmaz dostluqların dostu.

Yaxşı, bəs o... O, nə ifadə edirdi sənin üçün?

Mələklərin diliylə danışdım onunla, daşların diliylə. Quşların diliylə danışdım onunla, sevinclərin diliylə. Gözlərin diliylə danışdım onunla, sevginin diliylə. Eşqin diliylə danışdım onunla, acının diliylə.

Çevrilib o mənə baxdı, mən ona.

- Eşqin üzünə bütün qapıları bağladın. - dedim.

Susdu.

- Baş götürüb gedə bilsəydim əgər, bir iz kimi üzümdə gəzdirərdim gözlərinin rəngini . - dedim.

Ağladı.

- Rüzgarlardan keçib gedəcəyəm, adınla bağlı xatirələr solacaq bir gün. - dedim.

Gülümsədi.

- Bir gün əlvida olacaq, - dedim.

Üzüldü.

- Bir gün əlvida olacaq, öncə bu şəhəri tərk edəcəyəm. Bu dildə danışmağı unudacağam. Səninlə qura bilmədiyim xəyalların bayramına hazırlaşacaq qəlbim...

- Sus artıq, dediklərin əsla olmayacaq!

Gecə qara örpəyinə bürünürdü, qapılar bağlandı. İnsanlar mininci yuxularını görürdülər... Yağmur altında bir sahildə onu düşünürdüm. Yalnız səsini duymaq istəyirdim. Ümid, sevgi, coşğu gətirən səsini... Təbəssümünü isə unutmaq mümkün deyildi!

Sərin bir yay gecəsi gizli dərinliklərdə əcəl zəngi çalındı. Gecənin sirrinə döndün. Nə bir səs, nə bir iz... Halbuki, bu şəhərə necə də ümidlərlə gəlmişdin. “Bunca illəri yaşamadıqlarımın əvəzi olaraq məndən aldılar, salamatçılıq olsun!” sözlərində yenə də bir sitəm, giley-güzar vardı. Amma oralara qayıtmadıq yenidən. İlk qarşılaşmanın sükutunda utanc, xəcalət hissi keçirirdim. Bunun fərqinə varmış kimi ”biz daha güvəndəydik, əslində sizlər yaşadınız çətinlikləri” deyərək, bir anda bizi bərabərhüquqlu mövqeyə gətirməyə çalışmışdın. Halbuki nələr yaşadığını bilirdik. ”Hər şey uzaqlarda qaldı, biz hardan başlayırıq...” deməyini unuda bilmirəm. Həyata yenidən qayıtmağının sevinciylə