ə çağlayırdın.

Başqa diyarlara sovrulmuşdun sən də. Hər şeyi gözə almışdın. Qınamışdılar, ”nə fərqi var, o da olsun, o da; nizamını pozma...” demişdilər. Onların təklif etdikləri yolu müzakirə etməyə belə gərək duymamışdın.

Acılarını unutmağa çalışdığın hər hərəkətindən bəlli olurdu. Qaranlıqlardan doğularaq gəlib çıxdığın yeri gəlincik tarlasına bənzətmişdin. Səbrlə, hissiyyatla müqavimət göstərmişdin. Dözümünə mat qalmışdım.

Aydınlığa çıxmamışdan qabaqkı son məktubun bu ardıcıllıqla bitirdi. ”Mən başıboşun biriyəm, bunu insanlar bilsin. Ruhumu jandarm və maliyyə izləyir. Vəzifəsini yaxşı bilən hər kəs mənə qara ruhlu deyir. Laboratoriyada çalışanlardan soruşsanız, deyəcəklər ruhum saxtadır”. Və əlavə edirdin: ”De görüm, bizi bu cür ayıran, layiq olmadığımız yerlərə atan , bu qapıarxası əsaslara məhbus edən nə idi? Bəs bu acıları bizə yaşadan? İndi bizə layiq olmadığımız “xoşbəxtlik” təqdim edirlər. Sabah çıxıram. Hə, indi gedə bilərsən...”
Və hər yerim əzgin halda məni də salırlar aranıza.

Bir anlıq əvvəlki yazdıqlarına qayıdıram. Davamlı olaraq Taşrada yaşadığın xoşagəlməzlikləri dilə gətirir, bu şəhəri qurtuluşun bilirdin. Araya uzun, qaranlıq illər çökdü. Üst-üstə gələn vurğunlar kimi... Doğurdan, əsil ölən kimi idi? Bir qəzet manşeti gəldi gözümün önünə: ”Əslində anam deyil, mən öldüm!” bəlkə də sənə yamanmış, ağzından çıxmış kimi göstərilən bir cümləydi! Hürkmüş, inanmamışdım. Xəstəxanada keçirdiyin günlərdən sonra, sərbəst buraxıldığını , ölkə xaricinə çıxacağını öyrənmişdim. Sonra da uzun müddət xəbər-ətərin gəlmədi. Ortaq dostumuz demişdi deyəsən, səni ziyarətə gəlib, ”hiyləni” danışıbmış. Küskün, yaralı, için sızlayaraq gəldin. Sezdirmədən, olub-keçənlərin vecinə olmadığını göstərməyə çalışaraq, həyatın bir ucundan yapışaraq yaşamağa başlamışdın.

Biz də eləydik onunla. Yaşanmamış bir ömrü qısa anlara sığışdırmışdıq. Uzun-uzun məktublar yazmış, sənin o ardı-arası kəsilməyən məktublarından da danışmışdım ona.
Yenə o şəhərdən