yazdığın bir məktubunda “Laterna Magica”dan, - sevdiyin hekayə yazarından söz açmışdın. Sözlərin gedişatında intihar və ekstaz düşüncələrinin melanxoliyası yatırdı. Yoxsa, mən elə anlamışdım?! Bunu günlərin bir günü üz-üzə gəldiyimiz zaman dilə gətirdiyimdə, üzünün rənginin qaçdığını indi xatırlayıram.
Mən də o sahillərə gedib gəlmişdim. Yaşamadıqca bilmir, anlamır insan.

Nə biləydik o görüş uzun ayrılığa aparan son görüşüymüş?! O qədər dağa-daşa çırpılma, zərbə yaşadın. ”Günlərim günsüz-günəşsiz keçir, nəfəs ala bilmirəm. Suyun və səmanın rəngini unutmuşam. Canımda torpağa və bitkilərə toxunmağın, isti çörəyi qoxlayaraq dişləməyin, gün işığında qəzet oxumağın həsrətini hiss edirəm” dediyin günləri gəzirəm həmişə. Arada bir səsin eşidilsə, məktubların gəlsə, sözün yetsə də bəsimiydi. O şəhər də bir həbsxanaydı sənin üçün.

O gün limanda oturub sənə gül-çiçəklə birlikdə verdiyim kitabdan, yazarından danışmışdıq. ”Və Üzlərimiz, Qəlbim, Fotoşəkillər Qədər Qısa Ömürlü”* zaman və uzantısı içində səndən danışırdı mənə. Oxuduğum sətirləri dinlədikdən sonra, ”sözə sözlə qarşılıq vermək lazımdır, başqası yalandır!” demiş, ”Taşra Qovqununun Qaralamaları” kimi xarakterizə etdiyin qeydlərindən söz açmışdın. Bir gün onları oxumağımı istəmişdin.

Əsasən yaşadıqlarından danışardın. Amma bunları da özünü inkar edib, başqasının dilindən dilə gətirirdin. Yazdığın məktublarda da bu əda var idi. O qaranlıq dəhlizlərə, qapalı qapılar arxasına keçmədən öncə yazdıqlarına qayıdıram indi. Məncə, ilk məktubun idi, bir hekayədən sitatla başlamışdın. ”İnsan, soyuna-soyuna dəriyə çatar, qürura, öz sayğısına yetər. Bunları üzmək, qoparıb atmaq çətin olduğu üçün soyunmağı yaxşıca mənimsəmiş adam, yeri gəldikdə bu son addımı atmağı dəyər hesab etdiyi zaman, ölməyi də bilər. Bu işi bircə dəfə görmək, belə bir hərəkətin dəyərini anlayacaq insanların qarşısında etmək istəyər. Yanılıb, zamanı gəldi deyərək, uyğun olmayan bir yerdə bu işə girişərsizsə, nağıl olub