b gedərsiz”.

Səhərə yaxın yazılmış hər bir sətir necə də səndən danışır. ”Gecə boyu çəkilmiş siqaretin kəsif dumanıyla dolu bir otaqda daha öncə 3 dənə 5mq diazem, sonra da 2 dənə moqadon qəbul etmiş, buna rəğmən səhər yeddinin yarısında hələ yata bilməmiş, gözləri qan çanağı və yarı qapalı bir insan əlindən təkcə sənə məktub yazmaq gəldiyini anlayırsa, başını ağrıdacağı üçün bəri başdan bağışla.

Hamımızın (mənimmi deyim?) içində bir Kafka yaşayır əslində. Yuvasına qapanmadan, ətraf aləmdən qopmadan döllənib, rahatlana bilməyən köstəbəyin yazarıdır Kafka. O, deyək ki, taleyilə barışıb oturub, bəs mən?! Beş dəqiqə gerçəkçi, on dəqiqə romantik. Bu get-gəllər axırıma çıxacaq. Ətraf aləmlə əlaqəm tamamilə neytraldı. Evdə oxuyaraq sabahı qarşılayıb, axşam beşə, altıya kimi yatıram. Çöllə yeganə əlaqəm ya 200 metr qabaqdakı köşkə enib, qəzet-jurnal almaq, ya da atılası məktub varsa, gözə dəyməyəcəyim ara küçələrdən keçib, poçta kimi getməkdi.

Diazemlərlə süni bir ekstaz (o da tam deyil), moqadonla da süni bir yuxu. Haçandır, belə doyunca təbii bir yuxuya gedib, gərnəşə-gərnəşə üzümdəki gündüz yuxularının şişlərini gəzdirmədən oyanmağa həsrətəm. Yaxşı, bunu istəyirəmmi? Onu da bilmirəm. Bu ankı həssaslığa uyğun gələn bir kitab axtardım, tapmadım. İtirməsəydim, bəlkə ”Dostluqların Son Günü“ ola bilərdi.

Sağ olsunlar DAN qrupunun üzvləri istədiklərimi göndəriblər. O “Zambaqlı Padşah” dəhşət idi. Mən də şairə bi nəzirə yazdım:

‘Şiirimiz her iş yapar abiler!
Topun ucu kırk beş sayfada bir bazen
Bazen iki satır/satırdır kelamın
Seksen liraya okutuluşunun şiiridir
her işi yapan şiire bu, seksen kağıt
bayılıp kerizlendiğimizin şiiridir
abiler! Şiir diyedir...’

Bir az da biz lağlağı edək. Həmişə onlar edəsi deyil ki? ! Zarafat bir yana “Padşah”da təəccübləndirici tapıntılar, ”Dəftərlərdə” də maraqlı təsbitlər olub və var.

Əsgərlikdəykən dərgilərin birindən - yazarını yazmağı unutmuşam - bir yazıdan sitat götürmüşəm. Məktubu onunla