n istiliyinə toxunmaq gərəkdir...”

Əvvəllər mən də tənqid etmişdim səni. Nifrətinin, sevgisizliyinin, kədərinin hardan qaynaqlandığını görə bilməmişdim. Ehtiraslarının səni apardığı sahildə durduqda, üstəlik də divarların o üzündə yaşamağa məhkum edildiyini görüncə, hüzünlənmiş, özümə acıqlanmışdım. Heç bir şey etmək mümkün deyildi. Şəhərin ən soylu, varlı bir ailəsi üçün qara gün idi. Durub sizə gəlmişdim. Sən yoxuydun, əlbəttə ki. Nə soruşan oldu, nə də mən dedim kim olduğumu. İmarətinizdə yer-göy inildəyirdi. Atandan narahat idim. İmarətin ərik ağacları olan bağçaya açılan qapısından keçib, artezyanın yaxınlığındakı çardağa çatdım. Kişilərin təziyəsi davam edirdi. ”Dünyalar gözəli baxışları” axtarırdım. Elə demişdin atanın eynisi olduğunu söyləyərkən. Yenik, yaralı, çökmüş baxışları tapdığımı sanmış, söhbətləşincə isə heç də elə olmadığını görmüşdüm. Ürəkdən sevinirdi sanki!

Uzun ayrılıq, susqunluq yaşamışdıq səninlə. Unutmamışdım, amma heç dönməmişdim də sənə! Süzgün baxışlarını, için-için gülümsəmələrini, solğun üzünü gətirmişdi mənə qəfildən gələn sözlərin. Sığınacaq yeri bildiyin İstanbulda da “bacara bilərəmmi” deyərək gəlib-getdiyin günlərdən birində mənə uzun bir məktub yazıb qoymuşdun. Sözləşdiyimiz halda, görüş yerinə gəlməmiş, nədənsə görüşmək istəməmişdin. Sönmüş vəziyyətdəydin. Taşradakı problem, ailənin faciəsi... ”Bu dəfə sarsılmağım məni dağıntılara səsləyir, qorxuram” -deyirdin. Bu sözlərinə anlam verə bilməmişdim onda: ”Bir gözəlin surətinin altında əzilmək, bir “əzab” kimi yaşamaq, ona yaxınlaşdıqca qorxmaq, qorxduqca da ehtirasla səni yaşadan surətə bağlanmaq... Əldə edə bilməmək, itirmək, çılğınlıq növbələşmələri... Həm də Taşranın soyuq üzündə... Bu halıma acıyıram. Məni qıyma-qıyma edərlər!”*

Və nəhayət, o qorxunun qurbanı olmuşdun.

“Guya səni sözləşdiyimiz yerdə gözləyəcəkdim. Fiqaronun Toyuna gedəcəkdik və s. Üzr istəmək nəyi geri qaytara bilər yenidən? Yenə də üzr istəyirəm. Bəli, bir dönəm bütün duyğularımla ətraf