Feridun Andaçın hekayəsini təqdim edir.
“Məndən uzaqda olduqda belə, mənim üçün varsan” .

Jhon Berger

Sənə gülümsəmək yaraşırdı

“Twins Cafe”nin qarşısında dayanıb, ikinci mərtəbənin pəncərələrinə baxırdın. İçini tərifəgəlməz bir kədər bürümüşdü. Üzün yanırdı.

Yadlaşmaq duyğusunu yenidən hiss edib, əllərinlə bir yerdən yapışıb içindəki bağırtını gizlətməyə çalışırdın.

Addımların “Ayia Triada” Kilsəsinin bağçasına çəkib aparırdı səni. Gözlərin sarmaşıqlarla oleandrların bir-birinə sarmaşmasına sataşdı.

Rənglər silinmiş, yoldan keçən avtomobillərin səsləri uğultuya dönmüşdü.

Dəfələrlə bu guşədə ayaq saxlayıb bağçadan yola sallanan ağacların kölgəsini “dayanacağın” hesab etmiş, hər burdan keçəndə, yaşatdığın anlardan bir iz kimi baxdığını düşünmüşdüm.

Gəlib durduğun yerdə axtarıcı baxışlarının pərakəndəliyini düşündüm bir an. Axtardığını tapmış kimi bağçanın daş hasarının artırmasına toxundun. Əllərin üşüdü. Üzünü hasarın soyuğuna söykədin. Daşların çopur üzü içinə çəkdi səni. Eşidilən çəkic səslərini vecinə almadın. ”Daş dinləyəəən, daş dinləyəndi o!” sözlərinə də qulaq asmadın. Qarşıdakı evinə aparan küçədəydin artıq.

Ayaqların tutulmuşdu. Bir müddət burda, burada qalmağa məcbur olduğunun təlaşı içindəydin. Ağılar, mərsiyələr ilə qarşılaşacağını da bilirdin. Həm ayrılıq, həm üsyan burulğanına düşmüşdün ilk dəfə... Biri o birini üstələməliydi; ancaq o cür davam edə bilərdin.

Heç nəylə ovuna bilmirdin. Günlərdir yaşadığın yerdən uzaq düşmüşdün. Getməyinlə qayıtmağın bir olurdu. Sanki, dəhlizin bu başından girib, o başından çıxırdın. Telefona, mesajlara dönüb baxmırdın belə. ”Məcbur qalmadıqca istifadə etməyəcəm“ - deyirdin öz-özünə. Ondan da hürkmüş, küsüb uzaqlaşmışdın. Halbuki sevinc və coşqu da gətirirdi. Candan cana bir sirdaş, ötürücü idi. Bəs içini titrədən o səs? Yoxluğu bildirən donuq, incik sözlər. ”Cənnətlə cəhənnəmin arası” - deyirdin buna! Səni bir ayrılıq, bir də ölüm özünə çəkirdi. Əzab leysanında yola çıxmaq