Çarlz Bukovskinin essesini təqdim edir.
Bir dollar iyirmi sent

O ən çox yayın sonunu sevirdi, yox payızı, daha çox payızı. Elə ya belə fərq etməz, artıq çimərliklərdə sərinlik düşür və belə günlərdə gün batımından sonra suyun kənarı ilə gəzmək onun xoşuna gəlirdi. Ətrafda bircə canlı da tapa bilməzsən, su isə insanların atıb getdiyi hər cür zir-zibillə çirklənmiş, üfunət iyi verirdi.

Tərs kimi qağayılar da belə vaxtda yatmaq istəmirdilər, yatmaqdan zəhlələri gedirdi, onlar havaya qalxır, yerə düşür, onun üzərindən uçub keçir, bədəninə hücüm çəkir, canından qalan son həyat işartısını da əlindən almaq istəyirdilər. Əgər canında lap az da olsa həyat sevgisi qalıbsa və sən bundan xəbərdarsansa deməli hələ sənin məsələn həll olunmayıb, hələ vaxtına var.

O qumun üstdə oturub suya baxardı. Suya baxarkən nəyinsə həqiqətən var olduğuna inanmaq çətin gəlir adama, sanki hər şey qəribə bir fanilik pərdəsi altında yoxa çıxmışdı. Sanki yer üzündə nə Çin, nə Birləşmiş Ştatlar, nə Vyetnam adlı bir yer vardı, ya da sanki o heç vaxt uşaq olmayıb. Yox uşaqlığının var olduğuna şübhə yoxdur, bunu unutmazdı, həm də gənclik dövrünü, nə vaxtsa işlədiyi yerlərin, qadınlarının, sonra qadınsız keçən illərinin və indiki işsiz günlərinin var olduğunu bilirdi.

Altmış yaşlarında heç kimə lazım olmayan, dibinə qədər tükənmiş bir səfil idi o. Cibində bir dollar iyirimi sent nəğd pulu və əvvəlcədən verdiyi bir həftəlik kirayə haqqından başqa heç nəyi yox idi. Okean adamın içinə işləyir... O indiyə kimi qarşılaşdığı qadınların hamısını bir-bir yada saldı. Bəziləri ilə özünü yaxşı hiss etmişdi, amma çoxu əsl ifritələr, ağıldan yüngül, yolunu azmış, şivənlik salıb cırmaq atan başdan xarablar idi. Gördüyü bütün otaqlar, çarpayılar, yeni il bayramları, iş yerləri, mahnılar, xəstəxanalar və bir-birindən məzmunsuz günlər, gecələr, nəticəsiz, hamısı nəticəsiz. Məna əksikliyi, fürsət əksikliyi və bu da altmış ilin qarşılığı, bir dollar iyirmi sent

Az keçməmiş o arxasında gülüşmə səsi