sözləri qadınının sözləri ilə tən gəlirdi. Ona nə olmuşdusa, iyirmi il əvvəl olmuşdu. Dostu çayları mizin üstünə qoyub, kətilə əyləşdi:

- Bunu sən məndən yaxşı bilməlisən ki - dedi. - Bir də, fıkir eləmə, hamı bu ömründə gec-tez özünü itirir. Hələ sən sevin ki, bunu başa düşmüsən. Çoxusu heç bunu bilmir. Elə özgə sifətlə də ölür!

- İndi mən neyləyim. Özümə necə gəlim?

Dostu çiyinlərini çəkib:

- Nə bilim, - dedi.

Ayağa qalxıb, eyvana çıxdı. Şəhər içinə çökmüşdü. Təkəm-seyrək işıqlar böyük qaranlığın qorxusu qabağında çırtlamış xırda ümid şüləkləri idi, titrəşirdilər...

"Axı iyirmi il bundan qabaq nə olmuşdu?" Dostu eyvana çıxıb papiros odladı:

- Özün heç nə xatırlamırsan? - soruşdu.

- Yox, xatırlamıram... İyirmi il bundan qabaq yadda qalmayan min doqquz yüz səksən beşinci il idi. O il nə olmuşdu ki? Subay oğlan idim. Mətişlə kinoya-zada gedirdik. İşləyirdim. Səhərlər stadionda qaçırdım. Nənəm sağ idi. Vallah bundan savayı yadıma heç nə gəlmir!

- Bəlkə kimsə səni qorxudub? Bəlkə adam öldürmüsən? Oğurluq etmisən? - dostu işin axırına çıxmaq istəyirdi.

- Məni tanımırsan?

İçəri keçdilər. Dinməzcə oturub bir müddət bir-birlərinə baxdılar. İlləri çevirirdilər. Ayağa qalxanda dostu xoruldayırdı.

* * *

Qadını dəhlizdə durub, onu gözləyirdi. Hiss olunurdu ki, bütün gecəni yatmayıb.

- Nə oldu, tapdın özünü?

- Yox!

- Bundan sonra sən daha kimə lazımsan? Birtəhər yaşa getsin.

Soyunub yatağına girdi. Bərkdən:

- Axı, adam necə itə bilər? Necə yox olar? Bəs onda mən kiməm? - qışqırdı. Yorğanı başına çəkməmiş bir də güzgüyə baxdı. Özü deyildi...

Qadınını səslədi:

- Gəl, burda otur, mən yatım, tək qorxuram!

Qadını yataq otağına girib:

- Nədən qorxursan? - soruşdu.

Çiyinlərini çəkib, gözlərini yumdu. Və qəfil dərk etdi ki, üzündəki üzü onun üzü olmasa da, özü özü olmasa da, bu qorxaq yuxululuğu çox və rahat "YAŞAMAQDAN" ötrüdür, necə olur-olsun, hansı sifətdə olur-olsun, hələ yaşamaq istəyir... Və deyəsən onun