Orxan Fikrətoğlunun hekayəsini təqdim edir.
İtki

Əllini haqlasa da, əlli-ayaqlı deyildi. Mağmın, bükük, ruhu əzik adamdı. Fəsildən-fəsilə radiodalğa kimi keçirdi.

Bir axşam özü kimi bürüşük qadını ilə çay içirdi. Qadınından qənd istədi. Qadını tənbəl-tənbəl ona baxıb, "özünə gəl" dedi - "görürsən ki, çay içirəm, əyil özün götür".

"Özünə gəl" - sözü ona sillə kimi dəydi. Qadını haqlı idi. Haçandı özündə deyildi. Özündən çıxmışdı. Özünə gəlmək üçün əvvəlcə özünü hiss etməliydi. Özü çoxdandı hiss olunmurdu. Özü yox idisə, hara qayıtsın? Arvadı burda idi, oturub çay içirdi, bəs özü harda idi? Bəs, onun ayaqları üstə duran kim idi? Özü deyildi axı...

Güzgünün önünə keçdi. Özünü xatırlamaq istədi. "Özü" yadından çıxmışdı. Güzgüdən ona sönük, çəlimsiz, sözü, əməli içində sınıb qalmış qorxaq bir adam baxırdı. Bu adam kim idi? O, ümid və arzularını, xatirində qalmış özünü, içindəki istiliyi bu güzgüdəki "leşə" görəsən necə sığışdıracaqdı? Görəsən o, söz-söz, əməl-əməl, yaş-yaş xırdalanıb, doğrudanmı bu güzgüdəki adama çevrilmişdi? Bu adam onun qəlbinin qəlibində deyildi axı? Gözlərini təsbeh kimi şaqqıldadan qadına baxıb: - "Özümə gələ bilmirəm" - dedi. Özüm, özüm deyiləm!"
Qadını "təsbehini" saxlayıb:

- Düz iyirmi il bundan qabaq sən özünü itirdin. O gündən sənə deməyə qorxuram. Yaxşı ki, söhbəti özün açdın. Özünü tap!

Qadının sözləri onu sinirləndirdi:

- Bəs mənə niyə demirdin? - qışqırdı.

Qadını çiyinlərini çəkdi...

Paltosunu geyinib, eşiyə çıxdı.

Üstündən iyirmi il keçəndən sonra indi özünü harada axtarsın? Görəsən necə və nədən itmişdi? Nə vəzifə sahibi idi ki, əyilsin, nə də o qədər kasıb idi ki, alçalsın. Elə-beləcə, saat kimi yaşamışdı. İndi isə "özünü" itirmişdi, hardasa düşüb qalmışdı, daha yox idi, başqası idi.

* * *

Dostu qapını açan kimi hər şeyi anladı:

- Səni çoxdan gözləyirdim, keç içəri!

Paltolu mizin arxasına oturub gözlərini dostuna zillədi:

- Haçan olub bu?

Dostu:

- İyirmi il olar - dedi.

Dostunun