edə bilər, bunun kim fikirləşib tapıb?
Ana onun kim olduğunu soruşmaqla yox, təlqinlə başa salmaq qərarına gəldi.

Sənin adın Jolamandır. Eşidirsənmi? Sən Jolamansan. Atanın da adı Donenbaydı. Atan yanında deyil? Axı o, sənə hələ uşaqlıqdan ox atmağı öyrədərdi. Mən də sənin ananam, sən də mənim oğlum. Sən naymanlar qəbiləsindənsən, başa düşdün? Sən naymansan...
Ananın dediklərinə o, tam laqeydliklə qulaq asırdı, elə bil bu sözlərin ona dəxli yoxdu.Yəqin otluqda cırıldayan çəyirtkəyə də beləcə qulaq asardı.

Və onda Nayman-Ana manqurt oğlundan soruşdu:

- Bəs sən bura gəlməmişdən nələr vardı?

- Heç nə, - deyə manqurt cavab verdi.

- Gecəydi, ya gündüz?

- Heç nə, - manqurt eyni sözləri təkrar etdi.

- Kimnən danışmaq istəyərdin?

- Aynan. Ancaq biz bir-birimizi eşitmirik. Orda kimsə oturub.

- Sən daha nə istəyərdin?

- İstəyərdim ki, mənim də hörüyüm olsun ağamınkı kimi.

- Qoy görüm onlar sənin başına nə iş gətiriblər?- deyə Nayman-Ana əlini onun başına uzatdı.

Manqurt kənara sıçrayıb çəkildi, əliylə papağından yapışıb daha anası tərəfə baxmadı. Arvad başa düşdü ki, başını heç vaxt onun yadına salmaq olmaz.

Bu vaxt uzaqdan dəvəyə minmiş bir adam göründü. O yaxınlaşırdı. Nayman-Ana soruşdu:

- Bu kimdir?

- Mənimçün yemək gətirir.

Nayman-Ana təşvişə düşdü. Bu juanjuan onu görməmiş tez çəkilib gizlənməliydi. O tez dəvəsini hıxlayıb minə-minə oğluna xəbərdarlıq elədi:

- Ona heç nə demə. Mən tezlikdə qayıdacağam.

Oğlu cavab vermədi. Onun heç eyninə də deyildi.

Nayman-Ana başa düşdü ki, dəvə üstdə sürü içindən keçməkdə səhv eləyib. Amma daha gecdi, əlbəttə, juanjuan ağ dəvə üstdə oturan adamı görə bilərdi. Gərək otlayan dəvələrin arasıyla gizlənə-gizlənə piyada keçəydi.

Nayman-Ana otlaq yerindən xeyli uzaqlaşandan sonra qıraqlarını yovşan basmış dərin bir dərəyə girdi. Burada dəvəni dərənin dibində çöküzdürüb yerə düşdü, daha Ağmayanı qalxmağa qoymadı. Gizlənib baxmağa başladı. Juanjuan onu görmüşdü. Bir azdan o,