Anamın təkcə bir gözü vardı. Ona nifrət edirdim. Çünki, bu vəziyyəti məni çox utandırıdı.
Anam, bizi dolandırmaq üçün məktəbin bufetində aşbazlıq edirdi. Mən birinci sinifdə oxuyanda, anam mənə dəyməyə və müəllimimlə görüşmək üçün sinfimizə gəldi. Yerin dibinə girmişdim, bunu mənə necə edə bilərdi?! Onu görmək istəmirdim, ona nifrətlə baxdım və ordan qaçdım.
Ertəsi gün sinifdə bir dostum "bunun anasının bir gözü var" deyib məni ələ saldı, bütün sinif mənə güldü. Çox utandım, anama o qədər nifrət etdim ki, onun ölməyini istədim.Həmin gün anamla qarşılaşanda dedim ki, məni gülünc vəziyyətə saldın, ölsən mənim üçün daha yaxşı olar. Anam heç nə demədi. Dediklərim haqqında heç fikirləşmədim, çünki çox hirslənmişdim, onun nə hiss etdiyi məni maraqlandırmırdı, onunla yaşamaq istəmiridim!
Çox çalışdım və illər beləcə keçdi, Sinqapura oxumağa getdim. Orada işimi qurdum, ev aldım, evləndim, uşaqlarım oldu. Həyatım öz istədiyim kimi gedirdi, anam qəti yadıma düşmürdü. Amma o məni çox axtarmış və tapmışdı. Bir gün ziyarətimə gəldi, neçə illərdir məni görməmişdi, nəvələrini tanımırdı. Qapıya gələndə uşaqlar ona güldülər, kiçik oğlum isə ondan qorxmuşdu. Ona " evimə gəlib, uşaqları necə qorxuda bilərsən?! tez burdan get!" deyə bağırdım. Anam səssizcə "Çox üzr istəyirəm, səhv yerə gəlmişəm" deyib gözdən itdi.
Bir gün mənə bir məktub gəldi. Keçmiş sinif yoldaşlarım məzunlar toplantısı üçün məni vətənə çağırırdılar. Bir neçə günlük vətənə getdim, məzunlar toplantısından sonra sırf marağımdan köhnə evə getdim. Qonşular anamın təzəlikcən öldüyünü dedilər. Heç mənə təsir etmədi. Mənə verilsin deyə anamın qoyduğu bir məktubu verdilər. Açıb oxudum.
" Dünyada hər şeydən çox sevdiyim oğlum, hər zaman səni düşünürəm. Sinqapura gəlib uşaqlarını qorxutduğum üçün çox üzr istəyirəm. Məzunlar gününə gələcəyini biliridim, çox sevinmişdim, amma bilirdim ki, xəstə yatağımdan qalxa bilməyəcəm, sənin mənə gəlib deyməyin ümidi ilə yaşamağa çalışıram, əgər yaşamasam yəqin bu məktubu nə vaxtsa