Sizə vaxtilə Hindistanın baş nazırı olmuş Cəvahirləl Nehru barədə maraqlı bir faktı çatdırmaq istəyirəm... ardında isə bununla bağlı maraqlı fikirlərinizi bizimlə bölüşməyinizi xahiş edirəm...

“Cəvahirləl Nehru arzuolunmaz ideyalar və xoşagəlməz xahişlərdən xüsusi metodun köməyi ilə canını qurtarırdı. Hamını çaşbaş salan bu effektli üsul – susmaqdan ibarət idi. Siz ondan nəsə xahiş edirsiniz.... O, etirazını bildirmir, sadəcə olaraq dinmirdi. Onun susmağı dözülməz olanda, siz öz fikrinizi yaxud xahişinizi təkrar edir və ümidsizlik içində yalnız öz səsinizi eşidirdiniz.... Yenə ortaya sükut çökürdü... Siz artiq ondan heç olmasa rədd cavabı eşitmək istəyirdiniz.... və nəhayət... bunu eşidəndə rahat nəfəs alır və ona minnətdarlığınızı bildirib, getməyə tələsirdiniz.”
Bu fakt mənə belə bir atalar məsəlini xatırlatdı: “Dinənin bağrını dinməyən çartladar”. Düzü, bu mövzuyla bağlı mənim fikrimə gəldikdə... mən özümü səbirli insan hesab edirəm, amma mənim qarşımda sualıma, xahişimə uzun müddət susan insanı “boğmaq” dərəcəsinə gəlirəm. İlk başdan elə insanın əsəbini korlamadan, bağrını çatlatmadan “bəli”, “xeyr”, “olar”, “olmaz” deyə cavab vermək çoxmu çətindir?! Bəlkə, bir çoxlarınız düşünəcəksiniz ki, C. Nehru “Susmaq da bir cavabdır” prinsipini əsas tutaraq belə bir “üsul”a əl atırdı. Amma onu da deyim ki, susmağın da susmaq yeri var. Elə suala susmaqla cavab verilər ki, qarşındakı onun susmağından cavabı anlasın. Yoxsa hər suala susmaqla cavab verilməz. Çünki, elə “susmaq”lar olur ki, onun “hə”sini, “yox”nu anlamırsan. Bəli, məndə də elə məqamlar olub ki, hansısa sualı “susmaqla” cavablandırmışam, lakin bağır çatlatmamışam susmağımla. Ona görə də bu üsulu təqdir etmirəm. Əlbəttə, bu mənim subyektiv fikirlərimdir.

Hörmətli userlər! Sizin də fikirləriniz mənim üçün çox maraqlıdır. Bəs siz necə? C.Nehrunun “rədd cavabı vermək üsulu”na münsaibətiniz necədir? Bəs siz “rədd cavabı” üçün hansı üsullardan istifadə edirsiniz? Rədd cavabı verərkən susmağı üstün