Gecənin səssizliyi onun narahatlığını daha da artırırdı. Balkona çıxaraq, şəhəri seyr etməyə başladı. Şəhər qara örtüyə bürünmüşdü. Tək-tük evlərdə yanan lampalar şəhəri işıqlandırmağa kifayət etmirdi. Birdən gözləri ulduzlara sataşdı.
O, bir cəvahir qədər parlaq olan və gözqamaşdırıcı ulduzları seyr edərək fikrə daldı…Üç ay əvvəl yenə belə gecələrdən biri idi. O zaman gecənin sükutunu bir telefon zəngi pozmuşdu. O vaxt hər şey öz axarında gedirdi. Həyatında heç bir çətinlik hiss etmədən ömür sürmüşdü. Onun üçün hər şey qatarın relslər üzərində getməsi qədər asan olmuşdu: təhsili, peşəsi, evliliyi, uşaq sahibi olması və s. O, əbədi bir həyatın şıltaq və ərköyün uşağı idi. Ta ki telefon zəngi gələnə qədər… Ağır addımlarla telefonun yanına getdi. Səbəbini bilmədiyi bir narahatlıq qəfildən onu bürüdü. Dəstəyi qaldırarkən rahatlığın son pərdəsini bağladığını hiss edirmiş kimi ağır hərəkət edirdi.
Dəstəyin o biri ucundakı adamın səsi gözlədiyinin əksinə təlaş içərisində və hüznlü olmayan bir səs idi. Həmin səs ona adını və soyadını təsdiqlətdi. O, ancaq: «bəli mənəm», — deyə bildi. Artıq maraqla qorxu hissləri bir-birinə qarışmışdı. Gecənin bu vədində tanımadığı bir kəs onun haqqında olan bütün şeyləri bilir, ona aid məlumatları təsdiq elətdirirdi:
— İzmirdə anadan olubsunuz, deyilmi?
— Bəli.
— 1971-ci ildə, deyilmi?
— Bəli.
— Orta məktəbi və litseyi İzmirdəmi bitiribsiniz?
— Bəli…
Sual verənin o qədər nüfuzedici səs tonu və diksiyası var idi ki, qəhrəmanımız nə üçün bunları soruşduğunu və nə baş verdiyini öyrənməyə cürət edə bilmədi. O, danışığın sonunu maraqla gözləyir, vaxtı qısaltmaq üçün dəstəyin o biri ucundakı naməlum şəxsin suallarına əvvəlki kimi kəkələmədən cavab verirdi. Zəng edən şəxs onu ümumi məlumatlarla yanaşı, ona evləndiyi tarixə qədər şəxsi informasiyanı da təsdiqlətmişdi. Qəhrəmanımız sualların yekunlaşmaq üzrə olduğunu bilirdi. Çünki zəng edən şəxs artıq bu il baş verənləri soruşmağa başlamışdı. Telefondakı səs bir müddət susduqdan sonra