Uşaqlar bizim gələcəyimizdir.Bilirəm,şablon səsləndi.Gələcəyimizin hansı təhlükələrlə qarşı-qarşıya olduğundan xəbəriniz var?!Bu günün valideynləri övladları üzərində atalıq-analıq borcunu necə ödəyə bilirlər?Sadəcə,bir instinktiv borc kimi,yoxsa... Bəli,bu «yoxsa»nın ardında bizə qaranlıq qalan bir çox məqamlar gizlənir.Məsələn,valideynlər arasında yaşanan qalmaqal,övlada qarşı biganəlik,serialların ucbatından uşağa vaxt ayıra bilməmək,övlada kitabı,incəsənəti sevdirmək əvəzinə axmaq söyüşlər öyrədərək “Mənim kişi balam,görün necə söyüşlər söyür” deyərək fəxarət duymaq və s. Göründüyü kimi,saydıqca bitməz...Nəticə isə ya cinayətkar,yaxud da depressiya...Maraqlıdır,niyə belə əminliklə danışıram?!Yaxınlarda balaca bir qızın ürəyində illərdir yığıb saxladığı,heç kəsə danışa bilmədiyi ailədəki problemini kağıza yazıb mənə məktub şəklində təqdim etməsini istədim.Heç bir redaktəsiz,filansız məktubu olduğu kimi sizə təqdim edirəm: “Həmişə mehriban valideynlərimin olmağını istəmişəm.Amma təəssüflər olsun ki,bu heç vaxt olmayacaq.Mənim şəxsən atama qarşı məhəbbətim yoxdur,hətta onu ata adlandırmaq da istəmirəm.Uşağını təhqir edən,onu vəhşicəsinə döyən,gözləri qarşısında anasına zülm edən belə atanı sevmək düzgündürmü?!Mən bu dəqiqə oxumaq haqqında düşünürəm.İstəyirəm peşəm olsun,bu zülmlərdən canım qurtulsun,hər şeyi unudum.Bu hər bir insan üçün acı olar ki,gözünün qarşısında atası bacısını,anasını döysün,adama pis təsir edir.Hətta uşağına deyəsən ki, “səni öldürüb basdıraram”.Bir insan ki,qız uşağını araq,siqaret almağa məcbur edirsə,bunu nə adlandırmaq olar?!Bizim ailə belədir.Mən oxuyub peşə sahibi olacam və anama,bacıma,nənəmə kömək edəcəm.
Məktubu oxuyandan sonra gözlərim dolsa da,sevinirdim.Çünki bu təkcə onun yox, bütün azərbaycanlı ailəsində eyni problemi yaşayan uşaqların,yaxud yaşaya bilmə ehtimallı ailələrin edə bilmədiyi etirafı idi.Sevinirdim,çünki yazını oxuyan hər bir vicdanlı şəxs düşünüb nəticə çıxaracaqdı.
O qızın cəmi 10-12 yaşı olar.Lakin