Bir gün Bəhlul Danəndə Abbasi xəlifəsi Harun Rəşiddən soruşdu:
- Ey xəlifə, sənə üç sualım var: 1. Yerin üstündə, 2. Yerin altında, 3. Göydə ən çox nə var? Harun Rəşid belə cavab verdi:
- Yerin üstündə ən çox canlılar var. Yerin altında ən çox ölülərdir. Göydə isə ən çox qanadlılardır. Quşlar, kəpənəklər və s. Bəhlul mənalı-mənalı baxaraq belə buyurdu:

Xeyr, ya xəlifə, sən işin zahiri tərəfini söylədin. Həqiqətini demədin. Yer üzündə ən çox olan tamahlardır, ehtiraslardır, qısqanclıq və bitmək bilməyən nəfsani arzulardır. Yerin altında ən çox mövcud olan şey “eyvah”, “vay” ilə “kaş ki”lərdir. Göydə isə ən çox olan Allaha çıxan saleh əməllərdir.

Bu baxış nöqtəyi-nəzərindən bizdən ayrılan illəri, hətta hər nəfəsi düşünməliyik. Boşuna tükətdiyimiz hər zaman üçün “eyvah” deməliyik. Bu peşmançılığı torpağın altına girmədən etməliyik. Yaşadığımız müddətdə bu təfəkkürdən qafil qalmamalıyıq. Düşünməliyik ki, görəsən Allah bu an canımızı alsa nə qədər “eyvah, kaş ki” deyərdik.

Rəsulullah (s.ə.s) belə buyurur:

“Bütün ləzzətləri kökündən qoparan ölümü çox xatırlayın!

”Əcəba, yer üzündə bizə günün birində “eyvah” dedirdəcək nə qədər tamahların, ehtirasların, həsrətlərin və vaxtı ziyan edən təmayüllərin arxasınca düşməkdəyiz?Niye zamani olduğu kimi dəyərləndirmirik? Nə uçun bəzən saniyelerin,deqiqelerin,saatlarin qədrini bilmirik? zamandan nece istifade edirsiz?