Şəfqət və mərhəmətdə Günəş kimi ol!
Başqalarının qüsurlarını örtməkdə gecə kimi ol!
Səxavət və comərdlikdə axar su kimi ol!
Hiddətli və əsəbi olduğun zaman ölü kimi ol!
Olduğun kimi görün, göründüyün kimi ol! [Hz. Mövlanə]

Səmimilikdən çox danışırıq… Əslində isə bəziləri heç bu məfhumun nə ifadə etdiyini anlamadan danışır bu haqda… Məsələn, mən doğrumu, yanlışmı bilmirəm, amma səmimiliyi insanın olduğu kimi özünü göstərməsi… riyakarlıq, ikiüzlülükdən uzaq bir davranış, xüsusiyyət kimi anlayıram. Yəni insan yaxşısı, pisiylə, səhvi, düzüylə olduğu kimidirsə, əslində elə olmayıb da özünü hər kəsə görünmək, tanitmaq istədiyi kimi görünməyə çalışmırsa, bir sözlə, riyakarlıqdan, ikiüzlülükdən uzaqdırsa, demək ki, səmimidir. Hər zamanmı insan səmimi ola bilir, ya hər zamanmı insan səmimiyyəti bacarmır?! Əslində insanı tanımaq böyük məharət tələb edir, həm də deyərdim ki, istedad və dünyagörüş, təcrübə… Hər adamda da bu qabiliyyət yoxdur… Bəzən birini uzun müddət yanımızda, dost, yoldaşlıq münasibətdə olduğumuz üçün artıq tanıyırıq, hər xasiyyətinə bələdik deyə düşünürük… amma elə anda, elə məqamda həmin adamdan elə zərbə, elə xəyanət görə bilərik ki, onun haqqında bütün təsəvvürlər, bütün fikirlər bir anda alt-üst ola bilər… Bunun üçün də gərəkdir ki, hər adama ürək qızdırıb bel bağlamayasan, “dost” deyərək ona həyatında, qəlbində xüsusi yer ayırmayasan, könül məbədində taxta oturtmayasan… Çünki aldatılmaq, fikir və düşüncələrində yanılmaq, sevginin, güvənin əslində doğru, buna layiq olmayan adamla paylaşdığını düşünmək çox ağır, acı bir duyğudur. Əsl dost ən çətin həyat sınaqlarını keçdikdən sonra bu yerə layiq ola bilər ancaq. İnam, güvən, etibar… duyğusunun dəyərsizləşdiyi, ucuzlaşdığı bir zamanda… hər bir sadəlikdən, təvazökarlıqdan, təcrübəsizlikdən gələn hər bir ehtiyatsızlıq… insanı pərişan edə, qəlbini qıra, həyata küsdürə bilər… İnsanı tanımaq bacarığı gözəl keyfiyyətdir, amma hər kəs bu keyfiyyətlərə malik ola bilmir. Qarşındakı elə məharətlə maska